Monthly Archives: May 2016

Question & Answer – 12

ஐயம் தெளிதல்

தத்துவ விசாரம்

கேள்வி எண் 13: அறிந்தோ அறியாமலோ உயிர்களனைத்தும் பரநாட்டத்திலேயே ஈடுபட்டிருக்கின்றன என்பது கோட்பாடு. ச்ரேயஸை நாடுகின்றவன் மேன்மையுறுகிறான். ப்ரேயஸை நாடுகின்றவன் கீழ்மையுறுகிறான் என்பது உபநிஷத் கோட்பாடு. இவ்விரண்டு கோட்பாடுகளுக்கிடையில் முரண்பாடு இல்லையா?

பதில்: உயிர்களனைத்தும் பரநாட்டமே உடைத்திருக்கின்றன என்பது உண்மை. அது எப்படி என்று பார்ப்போம். நிலையற்றவைகளை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு நிலையுற்றவைகளை அவைகள் நாடுகின்றன. மீனுக்கு நிலையுற்ற இடம் நீர். நிலம் அதற்கு உதவாது. மீனை எடுத்து நிலத்தில் போட்டால் அது துள்ளிக்குதித்து நீரை எட்டி அதில் அது நிலைத்திருக்கிறது. பறவை ஒன்றைப் பிடித்துக் கூட்டில் அடைத்து வைத்தால் அது தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு வானத்தில் பறந்து செல்ல முயலுகின்றது. வனத்தில் வாழும் விலங்கொன்றை வீட்டில் பிடித்து வைத்திருந்தால் மீண்டும் அது வனத்துக்கே ஓட முயலுகின்றது.

ஒவ்வோர் உயிரும் அதற்குச்  சொந்தமான இடத்திற்குப் போகவே விரும்புகிறது. கடைசியாகப் பிரபஞ்ச வாழ்க்கையில் எவ்வுயிரும் நிலைத்திருக்க விரும்புவதில்லை. ஏனென்றால் அது அநித்தியமானது. அநித்தியமான இருப்பிடம் மரணத்தில் முடிவுறுகிறது. மரணத்தை எவ்வுயிரும் விரும்புவதில்லை. எல்லா உயிர்களும் மரணமிலாப் பெருவாழ்வையே நாடி அலைகின்றன. மரணமிலாப் பெருவாழ்வு பரத்தின்கண் உளது. அடுத்தபடியாக உயிர்களனைத்தும் ஆனந்தத்தை நாடியலைகின்றன. துன்பம் தருபவைகளினின்று அவைகள் விலகிக் கொள்ளுகின்றன. மரணமிலாப் பெருவாழ்வும் பேரானந்தமும் பரத்தின் பாங்குகளாம். அத்தகைய பாரமார்த்திகப் பெருநிலையையே உயிர்களனைத்தும் நாடுகின்றன என்பது வெளிப்படை.

ச்ரேயஸ், ப்ரேயஸ் ஆகிய இரண்டுக்குமிடையில் ச்ரேயஸ் மேலானது. பரநாட்டமே ச்ரேயஸ் எனப் போற்றப்படுகிறது. ப்ரேயஸ் என்பது பஞ்சேந்திரியங்கள் மூலமாகப் பெறுகிற பிரபஞ்ச இன்பம். பாரமார்த்திகப் பெருநிலையைப் பிரபஞ்சத்தில் தேடியலைகிறவன் ஏமாற்றமடைகிறான்; துன்புறுகிறான். அவனுடைய நாட்டம் தோல்வியாக முடிகிறது. பிரபஞ்ச வாழ்வே அதற்குச் சான்றாகிறது. பஞ்சேந்திரியங்களை அடக்கிப் பிரபஞ்ச அதீதத்திலிருக்கும் பரம்பொருள் நாட்டம் பூணுவது ச்ரேயஸ். உயிர்களனைத்தும் பாரமார்த்திக நாட்டம் படைத்திருக்கின்றன என்பது வெளிப்படை. அப்பாரமார்த்திகத்தைப் பிரபஞ்சத்தில் தேடுவது ப்ரேயஸ். அதில் தோல்வி உண்டாகிறது. அப்பெருநிலையைப் பரம்பொருளிடத்துத் தேடுவது ச்ரேயஸ். அதில் மனிதன் மேன்மையுறுகிறான், வெற்றியடைகிறான். சரியான வழியில் போகிறவனுக்கு வெற்றி; சரியில்லாத வழியில் போகிறவனுக்குத் தோல்வி. ஆதலால் முரண்பாடு இல்லை.

தெளிவித்தவர்: ஸ்ரீமத் சுவாமி சித்பவானந்தர்.

Sri Paramahamsarin Apta Mozi – 89

ஸ்ரீ பரமஹம்ஸரின் ஆப்த மொழி – 89

Apta mozi

(முந்தையை பகுதி – மொழி 88: https://swamichidbhavananda.wordpress.com/2016/05/19/sri-paramahamsarin-apta-mozi-88 )

அருளின் விளைவு

(i) தெளிவு:

தட்சிணேசுவர ஆலயத்தில் பரமஹம்ஸரும், பக்தர்களும் அவர் வசித்துவந்த அறையில் அமர்ந்திருந்தார்கள். கடவுள் சிந்தையின் விளைவு யாது என்பதைப் பற்றிய கேள்வி எழுந்தது. கடவுளைப்பற்றி மிகைபட எண்ணினால் ஒருவனுக்கு மதிமயக்கம் வந்துவிடுகிறது என்னும் கருத்து சிலர்க்கிடையில் இருந்தது. அதைப் பரமஹம்ஸர் தெளிவுபடுத்தினார். அக்கினிக்குள் இருப்பது தணுப்பான பொருளாக இருக்க முடியாது. கடவுள் பேரறிவு சொரூபி. கடவுளைச் சதா சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பவன் அறிவை இழந்துவிடுகின்றான் என்பது எங்ஙனம் பொருந்தும்? கடவுள் சிந்தனையில் ஊறியிருக்குமளவு பக்தன் கடவுள் மயமாக மாறிவிடுகின்றான்.

அப்படிக் கடவுளைப் பற்றிச் சிந்திப்பதற்கும், சிந்திப்பதில் விளைவாகக் கடவுள் மயமாக மாறி அமைவதைத் தெரிந்துகொள்வதற்கும் கடவுள் கிருபை வேண்டும். அவர் அருளால் அவரை நாம் வணங்குகிறோம்; அவர் அருளால் அவரை நாம் அறிந்து கொள்கிறோம். அவருடைய அருளுக்குப் பாத்திரமாகும் பரியந்தம் மனதில் சந்தேகங்கள் கிளம்பிக் கொண்டே இருக்கும். இந்த சந்தேகங்களுக்கு ஒரு முடிவே கிடையாது. அருளைப் பெறுகின்ற பக்தனுக்கே சந்தேகம் நீங்கப் பெறுகிறது.

(ii) அச்சமின்மை:

கிருபையின் விளைவாகச் சந்தேகங்கள் அகலுவது ஒன்று மட்டுமல்ல; பயமனைத்தும் சாதகனுடைய உள்ளத்தினின்று அகன்றுவிடுகிறது. அருளைப் பெற்றவன் எதற்கும் அஞ்சுவதில்லை. குழந்தை ஒன்று தந்தையின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்து செல்கிறது. எப்பொழுது அது தன் பிடியைவிடுகின்றதோ அப்பொழுது அது கீழே விழுந்துவிடுவதற்குச் சந்தர்ப்பம் வாய்க்கிறது. ஆனால் தந்தையே குழந்தையின் கையைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்வானாகில், அல்லது குழந்தையை எடுத்துத் தன் கரத்தில் வைத்துக் கொள்வானாகில் விழுவதைப் பற்றிய அச்சம் குழந்தையின் உள்ளத்தில் எழ இடமில்லை. தந்தையின் கரத்தில் குழந்தை இருப்பதற்கு ஒப்பாகும் பக்தன் ஒருவன் கடவுளின் அருளைப் பெற்ற நிலை.

(iii) துன்பமின்மை:

அருளின் விளைவாக வரும் மூன்றாவது வாய்ப்பு ஒன்று உண்டு. மண்ணுலகில் பிறந்திருப்பவர்களுக்குத் துன்பங்கள் ஓயாது வந்து கொண்டிருக்கின்றன. துக்கத்தை அனுபவியாத ஜீவர்கள் உலகில் காண முடியாது. ஆனால் எப்பொழுது பக்தன் ஒருவனுக்குப் பகவானுடைய கிருபை உண்டாகிறதோ அப்பொழுதே அவனுடைய அல்லல்களெல்லாம் அகன்றுபோய்விடுகின்றன. அதன் பிறகு எக்காரணத்தை முன்னிட்டும் அவன் துன்பப்படுவது கிடையாது.

இத்தகைய அருள் எப்பொழுது பக்தன் மீது சொரியப்படுகிறது என்பது கேள்வி. ஆர்வத்துடன் அருளை நாடினாலொழிய இறைவனிடமிருந்து அவன் அதைப் பெற முடியாது. அருள் பெற வேண்டுமென்று தாகம் எடுத்தவனாக அவன் ஆழ்ந்து தெய்வத்தை வணங்கிய பிறகே அவனுடைய அருள் அவனுக்குக் கிடைக்கின்றது. குழந்தை ஒன்று தன் தாயைக் காணவில்லையே என்று இங்குமங்கும் அலைந்து திரிகிறது. வேண்டுமென்றே தாய் ஓர் இடத்தில் மறைந்திருக்கின்றாள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். பரிதாபத்துடன் குழந்தை தாயைத் தேடி அலைந்து திரியுமாயின் அக்காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டு தாய் வெறுமனே இருக்க முடியாது. மறைந்திருக்கும் இடத்திலிருந்து விரைவில் குழந்தையின் முன்னிலைக்கு அவள் ஓடி வருவாள். தாயினும் சாலப்பரிந்து பக்தர்களைப் பராமரிப்பது கடவுளின் இயல்பு. பேரார்வத்துடன், பேரன்புடன் அழைக்கின்றவர்களிடம் அவர் விரைவில் வருகிறார். அத்தகைய பக்தனுக்கு அவருடைய அருளும் கிட்டிவிடுகிறது.

(தொடரும்…)