Sri Paramahamsarin Apta Mozi – 88

ஸ்ரீ பரமஹம்ஸரின் ஆப்த மொழி – 88

Apta mozi

(முந்தைய பகுதி – மொழி 87: https://swamichidbhavananda.wordpress.com/2016/05/12/sri-paramahamsarin-apta-mozi-87/)

ஊனக்கண் கொண்டு கடவுளைக் காண முடியுமா?

அன்பர்களுடைய கூட்டத்தில் மஹேந்திரௌம் சேர்ந்திருந்தார். அவர் பரமஹம்ஸரிடம் கேள்வி ஒன்று கேட்டார், “பக்தன் கடவுளை இந்த ஊனக்கண்களால் காண முடியுமா?”

பரமஹம்ஸர் அதற்கு விடை அளித்ததாவது:

“இல்லை, ஊனக்கண்கொண்டு கடவுளைக் காண முடியாது. பக்தியின் பெருக்கால் பக்தனுக்கு ஞானக்கண் உண்டாகிறது. அந்த ஞானக்கண் கொண்டே கடவுளின் சொரூபத்தைப் பக்தன் உணருகின்றான். அந்த ஞானக்கண்ணினிடத்து மற்றொரு அதிசயம் உண்டு. புறவுலகை அறிந்து கொள்ளுதற்குப் பஞ்சேந்திரியங்கள் உதவுவது போன்று கடவுளைப் பார்ப்பதற்கு ஞானக்கண் உதவுகிறது. கடவுள் சொற்கேட்பதற்கும் அதே ஞானக்கண் உதவுகிறது. கடவுளைத் தொட்டு உணருதற்கும் சுவைப்பதற்கும் மோப்பதற்கும் அதே ஞானக்கண் உதவுகிறது.”

பிரேமை பக்தி

சாமான்ய பக்தி உடையவர்களுக்கு இத்தகைய ஞானக்கண் உண்டாவதில்லை. பக்தி பிரேமை பக்தியாக வடிவெடுக்க வேண்டும். அப்பொழுது எதைப் பார்த்தாலும் கடவுள் சொரூபமாகவே பக்தனுக்குத் தென்படுகிறது. ஒரு உபமானத்தைக் கொண்டு இதை விளக்கலாம். காமாலை பிடித்தவனுக்குக் காண்பதெல்லாம் மஞ்சள் நிறமாகத் தென்படுகிறது. பேரன்பு கொண்டிருப்பவனுக்குத் தென்படுபவைகளெல்லாம் தெய்வ சொரூபமாம். பக்தி முதிர்ந்து வருகின்றபொழுது பக்தன் தன்னையே பகவான் எனக் கருதுகின்றான். கள்குடி ஒருவனுக்கு மிகுத்துவிடும்பொழுது தன்னை விரும்பியவாறேல்லாம் வடிவெடுத்திருப்பதாக எண்ணிக் கொள்கின்றான். தன்னை அவன் அரசன் என்று எண்ணிக் கொள்வதுண்டு. பண்டிதன் என்றும் கருதிக் கொள்வதுண்டு.

கோபியர் பக்தி

கோபியர்களுக்குப் பக்தி மிகுந்துவிட்டபொழுது கிருஷ்ணன் என்றே அவர்கள் தங்களைக் கருதிக் கொண்டார்கள். பக்தியின் பெருக்கால் வருகின்ற உணர்வுகள் வெறியால் வருவது போன்றதல்ல. வெறியில் மனது மயங்கிவிடுகிறது; பக்தியில் மனது தெளிவடைகிறது. உயிர்களெல்லாம் கடவுள் சொரூபம் என்பதுதான் உண்மை. அந்த உண்மையினிடத்துப் பக்தியானது ஆத்ம சாதனை எடுத்துச் செல்கிறது. அல்லும் பகலும் கடவுளையே சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கின்றவன் எங்குத் திரும்பிப் பார்த்தாலும் கடவுளையே காண்கின்றான். தீபத்தின் ஒளிப்பிழம்பு ஒன்றை ஒருவன் நெடுநேரம் உற்றுப் பார்த்தால் பிறகு அவன் பார்க்குமிடமெங்கும் அதே ஒளிப்பிழம்பைக் காண்பான்.

இப்படி  பரமஹம்ஸர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபொழுது மஹேந்திரருடைய உள்ளத்தில் ஐயம் ஒன்று உண்டாயிற்று. “அப்படித் தென்படுகின்ற ஒளிப்பிழம்பெல்லாம் உண்மையான தீபம் ஆகமாட்டா. அவை வெறும் மயக்கத்தின் விளைவு.”

அவர் அப்படி எண்ணுகையில் பரமஹம்ஸர் அதை உணர்ந்து கொண்டார். ஒருவன் உள்ளத்தினுள்ளே இருக்கும் எண்ணங்களை அப்படியே அறிந்துகொள்ளும் ஞானக்கண் அவரிடமிருந்தது. ஆதலால் மஹேந்திரருடைய ஐயத்தை அகற்றி வைக்கும் பாங்கில் அவர் மேலும் பகர்வாராயினர்.

“கடவுள் சித்சொரூபம், பேரறிவே வடிவெடுத்தவர். பேரறிவை எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவன் அறிவை இழந்துவிட முடியாது. சித்சொரூபத்தில் சிந்தையை செலுத்துகின்ற ஒருவனுக்குச் சிந்தையில் மயக்கம் வந்துவிடுவதில்லை. சித்சொரூபம் அவனுக்குத் திரண்டு தெளிவு அடைகிறது.

பிரம்மசமாஜத்தைச் சேர்ந்திருந்த சிவநாதர் ஒரு தடவை பொருத்தமற்ற பேச்சு ஒன்றைப் பகர்ந்தார். அதாவது ஒருவன் கடவுளைப் பற்றி மிகைபட எண்ணிக் கொண்டிருப்பானாகில் அவனுக்கு மதிமயக்கம் உண்டாய்விடுகிறது என்றார் அவர். அப்பொழுது அவருக்கு நான் விடை ஒன்று சொல்ல வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. ‘பேருணர்வில் ஊறியிருக்கின்ற ஒருவன் உணர்வை இழந்துவிடுகின்றான் என்று சொல்லுவது எப்படிப் பொருந்தும்? பெருவாழ்வு வாழ்கின்ற ஒருவன் செத்தவனுக்குச் சமானமாய்விடுகின்றான் என்று சொல்லுவது போன்று இருக்கிறது உம்முடைய கூற்று’ என்று நான் சிவநாதரிடம் தெரிவித்தேன்.”

(தொடரும்…)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s