Sri Paramahamsarin Apta Mozi – 89

ஸ்ரீ பரமஹம்ஸரின் ஆப்த மொழி – 89

Apta mozi

(முந்தையை பகுதி – மொழி 88: https://swamichidbhavananda.wordpress.com/2016/05/19/sri-paramahamsarin-apta-mozi-88 )

அருளின் விளைவு

(i) தெளிவு:

தட்சிணேசுவர ஆலயத்தில் பரமஹம்ஸரும், பக்தர்களும் அவர் வசித்துவந்த அறையில் அமர்ந்திருந்தார்கள். கடவுள் சிந்தையின் விளைவு யாது என்பதைப் பற்றிய கேள்வி எழுந்தது. கடவுளைப்பற்றி மிகைபட எண்ணினால் ஒருவனுக்கு மதிமயக்கம் வந்துவிடுகிறது என்னும் கருத்து சிலர்க்கிடையில் இருந்தது. அதைப் பரமஹம்ஸர் தெளிவுபடுத்தினார். அக்கினிக்குள் இருப்பது தணுப்பான பொருளாக இருக்க முடியாது. கடவுள் பேரறிவு சொரூபி. கடவுளைச் சதா சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பவன் அறிவை இழந்துவிடுகின்றான் என்பது எங்ஙனம் பொருந்தும்? கடவுள் சிந்தனையில் ஊறியிருக்குமளவு பக்தன் கடவுள் மயமாக மாறிவிடுகின்றான்.

அப்படிக் கடவுளைப் பற்றிச் சிந்திப்பதற்கும், சிந்திப்பதில் விளைவாகக் கடவுள் மயமாக மாறி அமைவதைத் தெரிந்துகொள்வதற்கும் கடவுள் கிருபை வேண்டும். அவர் அருளால் அவரை நாம் வணங்குகிறோம்; அவர் அருளால் அவரை நாம் அறிந்து கொள்கிறோம். அவருடைய அருளுக்குப் பாத்திரமாகும் பரியந்தம் மனதில் சந்தேகங்கள் கிளம்பிக் கொண்டே இருக்கும். இந்த சந்தேகங்களுக்கு ஒரு முடிவே கிடையாது. அருளைப் பெறுகின்ற பக்தனுக்கே சந்தேகம் நீங்கப் பெறுகிறது.

(ii) அச்சமின்மை:

கிருபையின் விளைவாகச் சந்தேகங்கள் அகலுவது ஒன்று மட்டுமல்ல; பயமனைத்தும் சாதகனுடைய உள்ளத்தினின்று அகன்றுவிடுகிறது. அருளைப் பெற்றவன் எதற்கும் அஞ்சுவதில்லை. குழந்தை ஒன்று தந்தையின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்து செல்கிறது. எப்பொழுது அது தன் பிடியைவிடுகின்றதோ அப்பொழுது அது கீழே விழுந்துவிடுவதற்குச் சந்தர்ப்பம் வாய்க்கிறது. ஆனால் தந்தையே குழந்தையின் கையைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்வானாகில், அல்லது குழந்தையை எடுத்துத் தன் கரத்தில் வைத்துக் கொள்வானாகில் விழுவதைப் பற்றிய அச்சம் குழந்தையின் உள்ளத்தில் எழ இடமில்லை. தந்தையின் கரத்தில் குழந்தை இருப்பதற்கு ஒப்பாகும் பக்தன் ஒருவன் கடவுளின் அருளைப் பெற்ற நிலை.

(iii) துன்பமின்மை:

அருளின் விளைவாக வரும் மூன்றாவது வாய்ப்பு ஒன்று உண்டு. மண்ணுலகில் பிறந்திருப்பவர்களுக்குத் துன்பங்கள் ஓயாது வந்து கொண்டிருக்கின்றன. துக்கத்தை அனுபவியாத ஜீவர்கள் உலகில் காண முடியாது. ஆனால் எப்பொழுது பக்தன் ஒருவனுக்குப் பகவானுடைய கிருபை உண்டாகிறதோ அப்பொழுதே அவனுடைய அல்லல்களெல்லாம் அகன்றுபோய்விடுகின்றன. அதன் பிறகு எக்காரணத்தை முன்னிட்டும் அவன் துன்பப்படுவது கிடையாது.

இத்தகைய அருள் எப்பொழுது பக்தன் மீது சொரியப்படுகிறது என்பது கேள்வி. ஆர்வத்துடன் அருளை நாடினாலொழிய இறைவனிடமிருந்து அவன் அதைப் பெற முடியாது. அருள் பெற வேண்டுமென்று தாகம் எடுத்தவனாக அவன் ஆழ்ந்து தெய்வத்தை வணங்கிய பிறகே அவனுடைய அருள் அவனுக்குக் கிடைக்கின்றது. குழந்தை ஒன்று தன் தாயைக் காணவில்லையே என்று இங்குமங்கும் அலைந்து திரிகிறது. வேண்டுமென்றே தாய் ஓர் இடத்தில் மறைந்திருக்கின்றாள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். பரிதாபத்துடன் குழந்தை தாயைத் தேடி அலைந்து திரியுமாயின் அக்காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டு தாய் வெறுமனே இருக்க முடியாது. மறைந்திருக்கும் இடத்திலிருந்து விரைவில் குழந்தையின் முன்னிலைக்கு அவள் ஓடி வருவாள். தாயினும் சாலப்பரிந்து பக்தர்களைப் பராமரிப்பது கடவுளின் இயல்பு. பேரார்வத்துடன், பேரன்புடன் அழைக்கின்றவர்களிடம் அவர் விரைவில் வருகிறார். அத்தகைய பக்தனுக்கு அவருடைய அருளும் கிட்டிவிடுகிறது.

(தொடரும்…)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s