Question & Answer – 13

ஐயம் தெளிதல்

தத்துவ விசாரம்

கேள்வி எண் 13: ‘ஓம் சிவாய நம’ என்று சதா மனதால் தியானிக்கிறோம். ‘சிவாய நம’ என்றால் நான் சிவமாகவே இருக்கிறேன் என்று பொருள் சொல்லப்படுகிறது. தான் தேகம் அல்ல என்றும், தான் அறிவு சொரூபம் என்றும் தேகத்தைக் குறித்துக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் நான் என்னும் சொல் தேகத்தைக் குறிக்கிறது. தேகத்தை நான் என்று பொருள்படுத்தியே நாம் வாழ்ந்து வருகிறோம். நாம் தேகம் அல்லவென்று சிறிது நேரம் எண்ணிவிட்டுப் பிறகு நாம் தேகமாகவே இருந்து வருவது எப்படி ஆத்ம சாதனமாகும்? இதில் என்ன நன்மையுண்டாகும்? அருள் கூர்ந்து இதை விளக்கும்படி வேண்டுகிறேன்.

பதில்: ‘சிவாய நம’ என்னது ஆத்ம சாதனத்திற்குரிய ஒரு சிறந்த மந்த்ரம். மந்த்ரத்திற்கும் சாதாரண சொல்லுக்கும் இடையில் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. சாதாரண சொல்லை எவ்வளவுதான் உச்சரித்து வந்தாலும் அது நம்மிடத்தில் மாறுதல் எதையும் செய்யவல்லதன்று. ஆனால் மந்த்ரத்திற்கோ அருள் சக்தியுண்டு. ‘சிவாய நம’ என்று எவ்வளவுக்கெவ்வளவு உச்சரிக்கின்றோமோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு நம் மனது திருந்தியமைகிறது. மனம் திருந்தி அமைவது எடுத்த எடுப்பில் நமக்குத் தெரியாது. சாதனத்தில் ஆழ்ந்து சென்ற பிறகே அது விளங்கும். நமக்கு விளங்காத நிலையிலும் உண்மையில் அது நம்மைப் பண்படுத்தி வருகிறது. இரயில் வண்டியில் நாம் தூங்கிக் கொண்டு போகிறபொழுதும் பிரயாணம் போய்க்கொண்டே இருக்கிறோம். அது போன்று பொருள் உணராது இறைவனுடைய நாமத்தை உச்சரித்துக் கொண்டிருக்கிற பொழுதும் அது நம் மனதைப் பண்படுத்துகிறது.

‘சிவாய நம’ என்னும் சொல்லுக்கு நான் சிவமாகவே இருக்கிறேன் என்பதல்ல பொருள். சிவனுக்கு நமஸ்காரம் என்பதுதான் இந்த மந்த்ரத்தின் பொருள். ஆனால் அதன் பொருள் தெரியாது நான் சிவமே என்று எண்ணுவது பிசகு ஆகாது. அது சிவனுக்குச் செய்த அபராதமும் ஆகாது. குழந்தையொன்று தன்னை ராஜா என்று சொல்லுகிறது. அந்தச் சொல்லுக்கு ஏற்ற பிரகாரம் அது நடித்து விளையாடுகிறது. அதையெல்லாம் பார்த்துப் பெரியோர்கள் குழந்தையிடம் குற்றம் சாட்டமாட்டார்கள். அதன் மனப்பான்மையையும் விளையாட்டையும் மெச்சுவார்கள். தன்னை ராஜாவாக எண்ணி விளையாடுகிற சிறுவனுக்கு ராஜாவின் தன்மை கொஞ்சங்கொஞ்சமாக வருகிறது. மனிதன் எண்ணுகிற எண்ணத்திற்கேற்றவாறு அவனுடைய வாழ்வு மாறியமைகிறது. மேலான எண்ணங்களையும் தெய்வீக எண்ணங்களையும் ஆழ்ந்து எண்ணுவதற்கேற்ப மேன்மையும், தெய்வீகமும் மனிதனுக்கு உண்டாகின்றன. ஆத்மசாதகன் ஒருவன் தெய்வத்தின் தொண்டனாகத் தன்னைக் கருதலாம். தெய்வத்தின் குழந்தையாகவும் தன்னைக் கருதலாம். தான் மனிதன் அல்லன்; தெய்வம் என்றும் தன்னைக் கருதலாம். அப்படிக் கருதுவதற்கேற்ப மனிதனது தன்மை திருந்தியமைகிறது. தன்னை ஒரு பைத்தியக்காரனாகப் பாசாங்கு பண்ணிக் கொண்டிருப்பவனுக்கு உண்மையாகவே மனக்கோளாறு வந்துவிடுகிறது. தன்னக் கடவுளின் தன்மை வாய்க்கப் பெற்றவன் என்று கருதுவதற்கேற்ப அவன் சாதனத்தில் மேல்நோக்கிப் போகிறான்.

பரிபக்குவம் அடையாத நிலையில் மனிதன் தன்னைத் தேகம் என்றே கருதிக் கொள்கின்றான். அது மனிதனுடைய அக்ஞானநிலை. அக்ஞானத்தில் இருக்கின்ற பொழுதும் தன்னைத் தேகம் அல்ல என்றும் தான் ஆத்மசொரூபம் என்றும் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு தனக்குத்தானே ஞாபகமூட்டிக்கொள்கின்றானோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு சாதனத்தில் அவன் விரைந்து மேல்நோக்கிப் போகின்றான். புளியம் பிஞ்சில் மேல் ஓடும், உள்ளேயிருக்கின்ற சதையும், கொட்டையும் ஒன்றாக இருக்கின்றன. பின்பு அது முதிர்ந்து பழுக்கின்றபொழுது மேல் ஓடு வேறு, பழம் வேறு, கொட்டை வேறு இப்படிப் பிரிந்தமைகிறது. மனிதனுடைய அக்ஞான வேளையில் புளியம் பிஞ்சின் நிலையில் அவன் இருக்கிறான். பக்தி சாதனம் தீவிரமாகப் பண்ணுவதற்கு ஏற்ப உடல் உணர்ச்சியைக் கடந்து ஆத்ம உணர்ச்சியை மனிதன் எட்டுகிறான். இந்த சாதனம் மிகச் சிரமமானது எனினும் திரும்பத் திரும்ப இதைச் செய்து வருவதால் உடல்  உணர்ச்சியைத் தாண்டி அருள் நிலையை அவன் எட்டுகிறான். ஆதலால் சர்வகாலமும் ‘நமசிவாய’ என்று உச்சரித்து வருவது பெரும் நலன் தரும். மற்ற அலுவல்களெல்லாம் செய்து கொண்டிருப்பதற்கிடையிலும் மனதில் ‘நமசிவாய’ என்றோ அல்லது அதற்கு ஒப்பாக இருக்கிற வேறு ஏதாவதொரு மந்த்ரத்தையோ சதா உச்சரித்து வருவது பெருநலன் விளைவிக்கும்.

தெளிவித்தவர்: ஸ்ரீமத் சுவாமி சித்பவானந்தர்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s