Question & Answer – 21

ஐயம் தெளிதல்

தத்துவ விசாரம்

கேள்வி எண் 21: தங்களது தினசரி தியானம் என்னும் நூலின் முதல் பக்கத்தில் அடங்கியுள்ள விஷயத்தில் எனக்கு ஐயம் ஒன்று உண்டாகிறது. வாழ்வை இனியதாக்குவது அன்பு. குடும்ப வாழ்வை மேன்மைப்படுத்துவது அன்பு. உலக வாழ்க்கையைச் சுவைக்கச் செய்வது அன்பு. அழகற்றதற்கு அழகூட்டுவது அன்பு. இதெல்லாம் எனக்கு விளங்குகிறது. கஷ்டங்களையெல்லாம் மீளச் செய்வது அன்பு. இது எனக்கு விளங்கவில்லை. கருணை கூர்ந்து இதை விளக்க வேண்டுகிறேன்.

பதில்: மாணாக்கன் ஒருவன் தனது அறிவை வளர்ப்பதில் ஊக்கம் மிக வைக்க வேண்டும். அந்த ஊக்கத்தை அன்பு என்று இயம்புவது பிழையாகாது. கணக்குப் போடுதலிலும் பாடம் படிப்பதிலும் கஷ்டம் மிக உண்டு. ஆனால் அறிவுத்துறையில் அன்பு வளர்வதற்கு ஏற்பக் கஷ்டத்தைப் பொருள்படுத்தாது கணக்கைத் திரும்பத் திரும்பப் போடவும் விளங்காத பாடத்தைத் திரும்பத் திரும்பப் படிக்கவும் மாணாக்கன் ஒருவன் முந்துகிறான். கல்வியில் அவனுக்கு அன்பு அதிகரிக்குமளவு, கற்பதில் உண்டாகிற கஷ்டத்தை அவன் பொருள்படுத்துவதில்லை.

ஏழைத் தந்தையொருவன் தன் மைந்தனைக் கற்றவன் ஆக்கத் தீர்மானிக்கிறான். மைந்தனுடைய கல்விக்காகவென்று செலவழிப்பதற்குப் போதிய செல்வம் அவனிடம் இல்லை. ஆனால் அதற்கு வேண்டிய செல்வத்தை ஈட்டுதற்பொருட்டுப் புதிய உத்தியோகம் ஏதாவது ஒன்றை அவன் எடுத்துக் கொள்கிறான். அந்த உத்தியோகத்தைச் செய்வதற்குப் போதிய அளவு அவகாசம் இல்லை; ஆற்றலும் இல்லை. ஆதலால் அது கஷ்டம் நிறைந்ததாய் இருக்கிறது. ஆனால் மகன் மீது வைத்துள்ள அன்பை முன்னிட்டுக் கஷ்டத்தை அம்மனிதன் பொருள்படுத்துவதில்லை. மைந்தன் நன்கு கல்வி பயின்று சிறந்த முன்னேற்றம் அடைந்து வருகிறான். அதைப் பார்க்கிற தந்தைக்கு மகன் மீது அன்பு அதிகரிக்கிறது. அந்த அன்பின் வேகத்தால் தனக்கு உண்டாகிற கஷ்டங்களையெல்லாம் பொருள்படுத்தாது பாடுபட்டுப் பொருளைச் சம்பாதிக்கிறான். அன்பின் வேகத்துக்கு ஏற்பக் கஷ்டத்தின் கொடுமை அம்மனிதனது உள்ளத்தில் புகுவதில்லை. இதற்குச் சான்றாக இராமாயணத்தில் வரும் ஒரு நிகழ்ச்சியை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

சீதாபிராட்டியின் மீது ஸ்ரீராமன் வைத்த அன்பு தெய்வீக அன்பு ஆகும். வனவாசம் செய்து கொண்டிருந்தபொழுது தனது பேரன்புக்குரிய சீதையை இழக்கும்படி இராமனுக்கு ஏற்பட்டது. காணாமற்போன சீதையைக் கண்டுபிடிப்பதற்கும், மீட்டெடுப்பதற்கும் இராமன் பட்ட கஷ்டம் இவ்வளவு அவ்வளவல்ல. இராமன் மீது அன்பு வைத்திருந்த சுக்ரீவன் முதலாயினோர் பட்ட கஷ்டமும் அளப்பரியதாகும். அப்படிக் கஷ்டப்பட்டவர்களுள் யாருக்குமே தனது கஷ்டத்தை முன்னிட்டு மனத்தளர்ச்சி உண்டாகவில்லை. பட்ட கஷ்டமெல்லாம் ஒரு பொழுதும் கஷ்டமாக மனதில் தோன்றவில்லை. அன்புதான் அதற்கெல்லாம் காரணமாயிற்று. எல்லாருடைய வாழ்விலும் ஏதேனும் ஒரு விதத்தில் கஷ்டம் வந்து வாய்க்கிறது. ஆனால் உயிர் வாழ்ந்திருப்பவர்கள் வாழ்க்கையில் கொண்டுள்ள லட்சியத்தில் அன்பை வளர்ப்பதற்கு ஏற்ப அவர்கள் படுகிற கஷ்டங்களெல்லாம் சூரியனைக் கண்ட பனிபோன்று மறைந்துபட்டுப் போகின்றன. ஆக, அன்பு ஒன்றுதான் மாந்தர் படுகின்ற கஷ்டங்களையெல்லாம் பொருள்படுத்தாதிருக்கச் செய்கிறது.

தெளிவித்தவர்: ஸ்ரீமத் சுவாமி சித்பவானந்தர்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s