Monthly Archives: August 2016

THE GARLAND OF PARAPARAM – 29

ஸ்ரீ தாயுமானவர் இயற்றிய

பராபரக்கண்ணி

கண்ணி 29:

ஓயாதோ என்கவலை உள்ளே ஆனந்தவெள்ளம்

பாயாதோ ஐயா பகராய் பராபரமே.

விளக்கம்:

கவலையுற்றிருப்பது ஜீவாத்மாக்களின் இயல்பு. பிரபஞ்ச வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டிருக்கும் வரையில் கவலைக்கு ஒரு முடிவு இல்லை. பிறவிதோறும் கவலைப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்ற மானுடன் பரமனை நாடிக் கவலைப்படுவானாகில் அவன் பாக்கியவானாகிறான். கடலில் அலைகள் எழுவது போன்று உள்ளத்தில் கவலைகள் எழுந்துகொண்டிருக்கின்றன. அவைகள் உள்ளத்தினுள்ளே இருக்கின்ற பேரானந்தத்தை மறைக்கின்றன. அத்தகைய கவலையை ஒழித்துத் தள்ளுவது மிகக் கடினம். ஒதுக்குதற்குப் பதிலாக உலகக் கவலைகளை அருள்துறைக்கு உரிய கவலையாக மாற்றுவது மிகச் சுலபம். அதுவும் கவலைதானே என்னும் ஐயம் எழலாம். ஆனால் கடவுளைக் குறித்துக் கவலைப்படுகின்ற அதே வேளையில் ஆனந்தமும் உருவெடுக்கின்றது. இதை ஆத்மசாதகன் தன் அனுபவத்தில் கண்டுகொள்ள முடியும்.

-ஸ்ரீமத் சுவாமி சித்பவானந்தர்.


THE GARLAND OF PARAPARAM

By

Sri Tayumana Swami

Verse – 29:

ஓயாதோ என்கவலை உள்ளே ஆனந்தவெள்ளம்

பாயாதோ ஐயா பகராய் பராபரமே.

OyAdO enkavalai  uLLE AnandaveLLam

pAyAdO aiyA pagarAi parAparamE.


Will not my distress end?

Will not the Waters of Bliss flow into me?

My Lord,

Oh Para Param!

-Hymns by

‘Kaviyogi’ Suddhananda Bharathi

Translation:

Will not my despair calm down and the flood of bliss surge in? Paraaparam, please pronounce.

-Swami Chidbhavananda.


 

Question & Answer – 25

ஐயம் தெளிதல்

தத்துவ விசாரம்

கேள்வி எண் 25: இப்பொழுது என்னை மற்றவர்க்கு அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளுதற்கு ‘நான்’ என்னும் பதத்தைக் கையாண்டாக வேண்டும். இந்த சொல் அஹங்காரத்தைக் குறிக்கிறது. உண்மையில் எல்லாம் ஈசன் செயல். ஆனால் இக்கடிதத்தை நான் எழுதினேன் என்றுதானே சொல்லியாக வேண்டும். நான் என்னும் சொல்லை உபயோகிக்காது உலகக் காரியங்களைச் செய்ய முடியாது. உலக காரியங்களைச் செய்வதற்கிடையில் அஹங்காரமற்றிருப்பது எப்படி?

பதில்: நான் என்னும் சொல்லைக் கையாளுவதால் ஒருவனுக்கு அஹங்காரம் வந்துவிடாது. நான் என்னும் சொல்லைத் தவிர்த்துவிடுவதாலேயே அஹங்காரம் போய்விடாது. அஹங்காரத்தை உள்ளபடி தெரிந்துகொண்டால் பின்பு அதை அகற்றுதற்கான உபாயமும் நமக்கு விளங்கும். வெறும் நான் என்னும் சொல்லில் அகங்காரமில்லை. இயற்கையோடு நாம் வைக்கும் இணக்கத்தில் அஹங்காரம் உண்டாவதற்கு அல்லது மறைவதற்கு இடம் உண்டு. இயற்கையிலுள்ள அனைத்தையும் இறைவனுடைய உடைமையாகத் தொகுத்துப் பழக வேண்டும். அவைகளுக்கிடையில் உயர்வு தாழ்வு பாராட்டிப் பழகலாகாது. நான் என்னும் சொல்லுக்கு இலக்காக இருக்கிற மனிதன் தன்னை மற்றவர்களிடத்திருந்து பிரித்து வைத்துத் தன்னை உயர்ந்தவனாகக் கருதினால் அது அஹங்காரம். நான் என்னும் சொல்லை உபயோகப்படுத்துவதற்கிடையில் தன்னை மற்ற உயிர்களோடு இணைத்து வைத்துத் தனிப்பெருமை நாடாதிருந்து பழகினால் அது அஹங்காரமற்ற நிலை. எல்லா உயிர்களும் கடவுளுக்குச் சொந்தம். செயல்கள் அனைத்தும் எத்தனை உயிர்கள் வாயிலாக வந்துகொண்டிருந்தாலும் உண்மையில் அவை யாவும் கடவுளின் செயலே. இத்தகைய மனப்பான்மையை வளர்த்து வரும்பொழுது அஹங்காரம் தேய்கிறது. ஆக, மனப்பான்மையை மாற்றியமைப்பதே அஹங்காரத்தை அகற்றுதற்கு உற்ற உபாயமாகும்.

தெளிவித்தவர்: ஸ்ரீமத் சுவாமி சித்பவானந்தர்.