Question & Answer – 23

ஐயம் தெளிதல்

தத்துவ விசாரம்

கேள்வி எண் 23: நம்மிடத்திலேயே இருக்கிற இன்ப துன்பம் புறத்தேயுள்ள பொருள்களிடத்தேயிருந்து வருவதாக எண்ணி மனிதன் மயக்குறுகிறான். இதை உண்மையல்ல என்கிறார்கள். எடுத்துக்காட்டாக சர்க்கரையைத் தின்றால்தானே இனிப்பு உண்டாகி இன்பம் உண்டாகிறது. மேலும் மேலும் உண்டால்தான் அது தெவிட்டுகிறது. அந்த இனிப்பை அந்த சமயத்தில் அவன் ஏற்க அசக்தனாக இருக்கிறானே ஒழிய சர்க்கரையில் இனிப்பு இருந்து கொண்டேதானிருக்கிறது. இதைப் போல உலகில் பொருள்களிடத்து இன்பம் இருந்துகொண்டே வருகிறது. பொருள்களிடத்து இன்பம் இன்றேல் உலகிலே பேரின்பப் பொருளும் ஒன்று இருக்க முடியாதென்கிறார்கள். இவற்றில் எது, எது வரையில், எவ்வகையில் உண்மை? இவைகளின் மெய்ப்பொருள்கள் என்ன?

பதில்: உலகப் பொருள்கள் இன்பம் தருவனவாகவோ அல்லது துன்பம் தருவனவாகவோ அமைந்துள்ளன என்பது உலக நடைமுறையை ஒட்டிப் பார்க்குமிடத்து முற்றிலும் உண்மையே. சர்க்கரை போன்ற் பொருள்கள் பொதுவாக எல்லார்க்கும் இன்பம் தருகிறது. எட்டிக்காய் போன்றது யாவர்க்கும் கசக்கும் தன்மையது. சர்க்கரை இனிக்கும் தன்மையது எனினும் அதனிடத்திருந்து அதன் இனிப்பை வாங்கிக்கொள்ள ஒருவன் ஆயத்தமாக இருக்கின்ற அளவே அது இன்பம் தருகிறது. தித்திக்கும் பண்டங்களைக் கண்டு வெறுப்படைகின்ற மக்களும் இருக்கின்றனர். அத்தகையவர்களுக்குச் சர்க்கரை இன்பம் தருவதன்று. காய சித்தியின் பொருட்டு எட்டிக்காயைச் சிறிது சிறிதாகச் சுவைத்துப் பழகுகின்றவர்களும் உண்டு. அத்தகையவர்களுக்கு எட்டிக்காய் துன்பம் தரும் பொருள் அன்று. என்ன மனப்பான்மையுடன் ஒரு பொருளை நுகர்கின்றோமோ அந்த மனப்பான்மைக்கு ஏற்ப அதனிடத்திருந்து வரும் அனுபவம் இன்பமாகவோ, துன்பமாகவோ மாறக்கூடும்.

பொதுப்பட எல்லா உயிர்களுக்கும் இன்பம் தரும் பண்டங்களைப் புசித்து உயிர்வாழ்வது வாழ்வின் இயல்பு. அப்பொருள்களிலுள்ள சுவையை ரசித்து உண்பதும் உலக இயல்பு. பின்பு யோகியாக முயலுகின்ற ஒருவன் பொறிவாயில் ஐந்தையும் அவித்தும், அடக்கியும் பழகுதல் வேண்டும். உதாரணமாகச் சர்க்கரையைப் புசிக்கின்ற பொழுது அதன் தித்திப்புக்கு அவன் வசப்படலாகாது. அதற்கு வசப்பட்டவன் அப்பொருள் கிடைக்காவிட்டால் துன்புறுகிறான். நாவடக்கம் பழகாதவன் பாகற்காய் போன்றதைப் புசிக்கும்பொழுது அது கசக்கிறதென்று வெறுக்கின்றான். வெறுப்பின்றி அதை உண்டு பழகுவானாகில் உடலுக்கு அது நலன் தருகிறது. தித்திப்புப் பண்டத்தில் விருப்பமும், கசப்புப் பண்டத்தில் வெறுப்பும் கொள்ளாது உணவை உண்டு பழகுபவனே சுவை என்னும் பொறிவாயிலை அவித்தவன் அல்லது அடக்கியவன் ஆகின்றான். இங்ஙனம் ஐம்பொறிகளையும் அடக்கியாளக் கற்றுக்கொள்ளுதல் வேண்டும். அப்படிக் கற்றுக்கொள்ளுதலினின்று நலமொன்று பிறக்கிறது. மனதுக்குள்ள பேராற்றல் அப்பொழுது ஆத்மசாதகனுக்கு விளங்குகிறது. சர்க்கரை, பாகற்காய் போன்ற புறப்பொருள்களில் இன்பதுன்பத்துக்கு ஏதுவான சுவைகள் பொருந்தியிருக்கின்றன என்பது உண்மையெனினும் நாம் அவைகளைப் பொருள்படுத்துகின்ற அளவுக்கே அவைகள் நமக்கு இன்பத்தையோ துன்பத்தையோ வழங்குகின்றன. அவைகளைப் பொருள்படுத்தாது புறக்கணித்துப் பழகியிருப்பவனுக்கு இன்பமும், துன்பமும் புறப்பொருள்களிடத்து இல்லை. நாம் அவைகளிடத்து அங்கீகரிக்கும் அளவுக்கே இன்பமும், துன்பமும் இருக்கின்றன என்னும் பேருண்மை அனுபவப்பூர்வமாக விளங்கும். ஆத்ம சாதனத்தில் முன்னேறியவன் புறவுலகிலுள்ள எதனிடத்திருந்தும் இன்பத்தையோ, துன்பத்தையோ ஏற்றுக் கொள்ளுதலில்லை. ஏற்பதிகழ்ச்சி என்பதன் கோட்பாடு இதுவேயாம். தன் மனதை வென்றவன் புறவுலகையும் வென்றவன் ஆகின்றான். தன் மனதுக்கும், புறவுலகுக்கும் சம்பந்தப்படாது தானே இன்ப சொரூபம் என்பதைப் பிறகு அவன் அறிந்துகொள்கின்றான். தான் இன்ப சொரூபம் என்பதை அறிந்தான பிறகு தானும் தன் தலைவனும் ஒன்று என்பதை அறிகின்றான். அத்தகைய அனுபவம் வந்த பிறகு உலகிலுள்ள எல்லாப் பொருள்களுக்கும் அமைந்த குணங்களெல்லாம் பரம்பொருளினிடத்திருந்து வந்தவை என்பது விளங்குகிறது. அத்தகைய ஞானக்காட்சி வந்த பிறகு உலகம் வேறு, பரம்பொருள் வேறு என்ற பேத உணர்வு போய்விடுகிறது. எல்லாம் அவன் மயம். அனைத்தும் ஆனது அவனே. அந்த அனுபவத்தினின்றுதான் தெவிட்டாத பேரின்பம் பிறக்கிறது. அந்நிலையைவிட்டுக் கீழிறங்கி உலகக் காட்சியைக் காணும் பாங்குகுக்கு வந்துள்ள ஜீவர்களுக்கு நிலையற்ற இன்பங்கள் தருபவைகளாக உலகப் பொருள்கள் தென்படுகின்றன. ஆக, உலகப் பொருள்களிடத்திருந்து வருகின்ற இன்பங்களும் உண்மையில் பரம்பொருளினிடத்திருந்து வருகிற இன்பமேயாம். அவ்வின்பம் தடைப்படுவதாக உணருங்காலத்தில் அது துன்பம் என்னும் பெயர் பெறுகிறது.

காண்போன் காணப்படுபொருள் மயமாக உள்ள உலகக் காட்சியில் இன்பமும், துன்பமும் கலந்திருக்கின்றன. காண்போன் காணப்படு பொருளிடத்திருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளுதல் சாதனம். காணப்படு பொருளுக்கு இன்பத்தையோ துன்பத்தையோ தருபவன் தானே என்பது சாதனம் முதிர்ந்தவனுக்கு விளங்குகிறது. தலைவனில் தான் இரண்டறக் கலத்தல் சாதனம் பூர்த்தியான இடம். ஆங்கு காண்போன் காணப்படு பொருள் இல்லை. எல்லாம் பேரானந்தப் பரம்பொருள் சொரூபம். ஒரு படித்தரத்திலுள்ள அனுபவத்தை மற்றொரு படித்தரத்திலுள்ள அனுபவத்தோடு கலக்கிக் குழப்பமடையலாகாது. மொத்தம் மூன்று படித்தரங்கள் இருக்கின்றன. கீழான படித்தரத்தில் உலகம் வேறு தான் வேறு என்ற உணர்வு உண்டு. அந்நிலையில் சர்க்கரை போன்ற பொருள் இன்பத்தைத் தருகிறது. எட்டிக்காய் போன்றது துன்பத்தைத் தருகிறது. இரண்டாவது படியில் மனது பொருள்படுத்துதற்கு ஏற்ப இன்பமும், துன்பமும் அமைகிறது. உயர்ந்த ஞானப்படியில் எல்லாம் ஒரு பொருளின் தோற்றமேயாம்.

தெளிவித்தவர்: ஸ்ரீமத் சுவாமி சித்பவானந்தர்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s