Question & Answer – 24

ஐயம் தெளிதல்

தத்துவ விசாரம்

கேள்வி எண் 24: அத்வைதத்துக்குத் தெளிவான விளக்கம் யாது?

பதில்: த்வைதம் என்றால் இரண்டு. அத்வைதம் என்ற சொல்லுக்கு இரண்டு அல்ல என்பது பொருள். கடவுள் வேறு, உலகம் வேறு என்பது மக்களின் பொதுவான எண்ணம். நீர் ஆவியாகி எங்கும் வியாபித்திருக்கிறது. மலை உச்சியில் அது உறைபனியாக இருக்கிறது. உறைபனியைக் கண்ணால் காணலாம். அதற்கு வடிவம் உண்டு. ஆனால் ஆவி கண்ணுக்குப் புலனாகாது. ஆவி என்பது ஒரு வஸ்து; உறைபனி என்பது மற்றொரு வஸ்து என்று சொல்லக்கூடாது. இரண்டும் நீர் என்ற ஒரே வஸ்துவாகும். அங்ஙனம் உலகம் வேறு கடவுள் வேறு அன்று. உலகம் நமக்குக் கட்புலனாகிறது. கடவுள் நமக்கு கட்புலனாகாதவர்.

மங்கிய வெளிச்சத்தில் பார்க்கிறபொழுது கயிறு பாம்பாகத் தென்படுகிறது. விளக்கு வெளிச்சத்தில் பார்க்கிறபொழுது பாம்பு அன்று கயிறு என்பது புலனாகிறது. கயிறும் பாம்பும் இரண்டு வஸ்துக்கள் அல்ல. அவை அத்வைத வஸ்து. அக்ஞான நிலையில் பாம்பாகத் தென்படுகிறது. பாம்பாகத் தென்படுகிறபொழுதும் உண்மையில் அது கயிறே. விளக்கு வெளிச்சத்தில் அதனுடைய உண்மையான நிலை தெரியவருகிறது. நமக்கு இப்பொழுதுள்ள அக்ஞான நிலையில் உலகமாகத் தென்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது எதுவோ அதுவே ஞானம் வரும்பொழுது பிரம்மம் என்பது தெளிவாகும்.

ஜீவர்களாகிய நாம் அத்வைதிகள். மாறுபடும் இரண்டு கருத்துக்களில் நாம் ஏககாலத்தில் இருப்பதில்லை. மகிழ்ச்சியில் இருக்கும்பொழுது துக்கம் இல்லை. துக்கத்திலிருக்கும் பொழுது மகிழ்ச்சி இல்லை. அயர்ந்த உறக்கத்தில் சொப்பனாவஸ்தையோ ஜாக்ரதாவஸ்தையோ இல்லை. சொப்பனத்தில் சுழுத்தி அவஸ்தையோ ஜாக்ரதாவஸ்தையோ இல்லை. ஜாக்ரதத்தில் சுழுத்தி அவஸ்தையோ சொப்பனாவஸ்தையோ இல்லை. ஜாக்ரதம், சொப்பனம், சுழுத்தி ஆகிய மூன்று அவஸ்தைகளையும் நாம் நாள்தோறும் அனுபவிக்கின்றோம். ஆனால் இந்த மூன்றையும் ஒன்று சேர்த்து நாம் அனுபவிப்பதில்லை. ஒரு வேளையில் ஏதோ ஒன்றைத்தான் அனுபவிக்கின்றோம். அனுபவிக்கும் ஒரு அவஸ்தை மற்ற இரண்டையும் அகற்றிவிடுகிறது.

நாம் ஆழ்ந்த ஆத்ம சொரூபத்தில் லயித்திருக்கும்பொழுது சரீர போதம் நமக்கு இல்லை. உடலைப்பற்றிய உணர்வு உறுதிப்பட்டிருக்கும்பொழுது ஆத்மீக உணர்வு நமக்கில்லை. ஜீவபோதத்திலிருக்கும்பொழுது பரபோதம் இல்லை. பரபோதத்திலிருக்கும்பொழுது ஜீவபோதம் இல்லை. பிரகிருதி சம்பந்தமான உணர்வை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு ஆன்மிக உணர்வில் ஆழ்ந்திருக்கும்பொழுது நாம் பரம்பொருளுக்கு அந்நியமானவர்கள் அல்லர் என்பதை நிலைநாட்டுகிறோம்.

பூமியும் சூரியனும் ஒரே வஸ்து. சூரியன் பிரகாசம் வாய்ந்தது. பூமி ஆறிப்போய்ப் பிரகாசத்தை இழந்துள்ளது. நவரத்தினம் பிரகாசமுடையது. ஆனால் மற்ற கற்களுக்குப் பிரகாசமில்லை. நவரத்தினங்களும் மற்ற கற்களும் கல்வகைகளைச் சேர்ந்தவையே.

ஓர் உதாரணம் கொண்டு த்வைதம், விசிஷ்டாத்வைதம், அத்வைதம் ஆகிய மூன்றையும் தெளிவாக விளக்கலாம். உணவு இலையில் பரிமாறி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. நாம் உண்ணுவதற்கு முன்பு உணவு நமக்குப் புறத்தில் அந்நியமாக இருக்கிறது. அப்பொழுது உணவு வேறு நாம் வேறாக இருக்கிறோம். இது த்வைதம். உணவை உண்டதும் புறத்திருந்த உணவு நம்மிடத்தில் இடம்பெற்றுவிடுகிறது. அப்பொழுது உணவு நமக்கு அந்நியமாக இல்லாது நம்மிடத்தில் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது. இது விசிஷ்டாத்வைதத்துக்கு விளக்கமாகும். உணவு உண்டு ஐந்து அல்லது ஆறு மணிக்குப் பிறகு உணவு ஜீரணமாகி இரத்தமயமாகிவிடுகிறது. அப்பொழுது உணவை நம்மிடத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாது. அது நம மயமாகிவிடுகிறது. அது அத்வைதம்.

அத்வைதம் நம்மைப் பலவானாக்குகிறது. ஆத்மன் பலஹீனனால் அடையப்படுவது அன்று என்பது உபநிஷத வாக்கியம். மனத்தளர்வை உண்டு பண்ணும் கோட்பாடு மனிதனைக் குருட்டு நம்பிக்கையில் ஆழ்த்துகிறது. அத்தகைய நிலையிலிருந்து விலக்கி ஆண்மை படைத்தவர்களாக நம்மை அத்வைதம் ஆக்குகிறது. ஆன்ம பலம், அறிவு பலம், உடல் பலம் ஆகிய எல்லாவிதமான பலத்தையும் அத்வைதம் ஒன்றே வழங்க வல்லது. அத்வைதக் கொள்கையினின்றே மனிதன் சரியான சன்மார்க்கி ஆகின்றான். நாம் அடைகின்ற பெருமைக்கோ, சிறுமைக்கோ நாமே பொறுப்பாளி என்கிறது அத்வைதம். “ஆத்ம சொரூபமாகிய எனக்கு மரணம் இல்லை; அச்சம் இல்லை. ஜாதி பேதம் எனக்கு இல்லை. அன்னையோ தந்தையோ ஆத்மசொரூபமாகிய எனக்கு இல்லை. நாம் எப்பொழுதாவது பிறப்பெடுத்தவன் அல்லன். எனக்கு உற்றார் உறவினர் இல்லை. குரு சிஷ்யன் என்கின்ற வேற்றுமையும் ஆத்மசொரூபத்தில் இல்லை. சிதானந்த ரூபம்; சிவோஹம் சிவோஹம்.” இத்தகைய பிரார்த்தனையை நாம் ஓயாது மனனம் பண்ணிக்கொண்டிருக்க வேண்டுமென்று அத்வைதவ வேதாந்தம் புகட்டுகிறது. இத்தகைய எண்ணத்தையே மற்றவர்களுக்குப் புகட்ட வேண்டும். இந்த எண்ணத்தில் நான் ஊறி இருக்கும் அளவு நமக்குப் பலம் வருகிறது. ஆரம்பதசையில் நம்மில் சிலர் இந்த லக்ஷியத்தைவிட்டுப் பலதடவை வழுவிவிடலாம். ஆனால் இதில் முயல்கின்றவளவு மேலும் மேலும் வலிவு உண்டாகும். இவ்வுயர்ந்த எண்ணம் நம் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்து உறைந்துவிட வேண்டும். நம் இரத்தக் குழாய்கள் வழியாக இப்பிரார்த்தனை பாய்ந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். உடலிலும், உள்ளத்திலும் நாம் சிதானந்த ரூபம் என்னும் ஒரே எண்ணம் உருவெடுத்துவிட வேண்டும். அப்பொழுது மனத்தகத்து இருக்கும் மயக்கம் தானே மறைந்துபோய்விடும். ஆத்ம சொரூபத்தின் சுயம்பிரகாசம் ஒன்றே எஞ்சி இருக்கும்.

இருப்பது ஒன்றே. ஒரு பொருளே பல பொருள்களாகக் காட்சி கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அந்த ஒரு பொருளை ஆத்மன் என்றும், பிரக்ஞானம் என்றும், பிரம்மன் என்றும் பகர்கிறோம். அலை வேறு; கடல் வேறு அல்ல. அலை கடலுக்கு அந்நியமானது அன்று. கடலுக்கு அந்நியமானது போன்று அது தோன்றுவதற்குக் காரணம் நாமரூபம் என்னும் அத்தியாசத்தை ஏற்றுக்கொண்டதேயாகும். இல்லாததை இருப்பது போன்று ஏற்றுவிக்கப்பட்ட காட்சிக்கு அத்தியாசம் என்று பெயர். அலை என்கின்ற வடிவம் போனால் அதைத் தொடர்ந்து அலை என்கின்ற பெயரும் போய்விடும். பிறகு கடல்தான் எஞ்சி இருக்கும். கடலுக்கும் அலைக்கும் இடையில் வேற்றுமையை உண்டுபண்ண யாருக்கும் இயலாது. இதே பாங்கில் மெய்ப்பொருள் ஒன்றுதான் இருக்கிறது. அதன்கண் ஏற்றுவிக்கப்பட்டுள்ள நாமரூபத்தைக் கொண்டு அது பிரபஞ்சம் என்னும் பெயர் பெற்றுள்ளது. நான் என்றும் நீ என்றும் இரண்டு வஸ்துக்கள் இல்லை. ஒன்றுதான் இருக்கிறது. மதிமயக்கத்தால் பல பொருள்கள் இருக்கின்றன என்ற எண்ணம் வருகிறது. விவேகம் உதயமாகும்பொழுது உள்ளது ஒன்று பல அல்ல என்னும் ஞானம் வருகிறது. அத்தகைய அத்வைத ஞானத்திலிருந்தே உலகுக்கு நலன் அனைத்தும் உண்டாகிறது. அத்வைதத்தில் நான் என்னும் சிறுமை அறவே அகன்றுபோய் அதற்குப் பதிலாகத் தான் என்னும் தெய்வத் தன்மை நிலை நாட்டப்படுகிறது. போராட்டம், சண்டை சச்சரவுக்குப் பதிலாகச் சாந்தமே யாண்டும் அத்வைத அனுபூதியில் ஏற்படுகிறது.

நாம் வேறு உலகம் வேறு என்றுதான் உணர்ந்து வருகிறோம். அகண்ட ஸத் சித்  ஆனந்தத்தை நாம் என்று உணர்வதுதான் அத்வைதம். இப்பொழுது நாம் உள்ள நிலையில் அத்வைதத்தைக் கொள்கை அளவில்தான் ஏற்றுக் கொள்ள முடியும். நடைமுறைக்குத் த்வைதம்தான் சாத்தியம். த்வைதத்தில் சாதனையைத் தீவிரமாகச் செய்து மனதைப் பண்படுத்த வேண்டும். மனது பண்பட்டு வரும்பொழுது அகண்ட ஸத் சித் ஆனந்தம் நாம் என்ற உணர்வு ஓங்கும். அத்வைதம் தான் முடிந்த நிலை. அத்வைத அனுபூதி பெற்றவர்களுக்கு வேற்றுமைகள் யாவும் அகன்றுபோய்விடுகின்றன. இறைவனுடன் இரண்டறக் கலக்கும் நிலையே அத்வைதம் என்பதை “அத்துவிதம் சாரும் நாள் எந்நாளோ?” என்று தாயுமானவர் கூறுகிறார்.

தெளிவித்தவர்: ஸ்ரீமத் சுவாமி சித்பவானந்தர்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s