Question & Answer – 28

ஐயம் தெளிதல்

தத்துவவிசாரம்

கேள்வி எண் 28: துன்பம் மனிதனைத் தேய்க்கிறது என்பது ஒரு கோட்பாடு. துன்பப்படுவதின் மூலம் மனிதன் மேலோன் ஆகின்றான் என்பது மற்றொரு கோட்பாடு. இவ்விரண்டு கோட்பாடுகளுள் எது உண்மை?

பதில்: இவ்விரண்டு கோட்பாடுகளும் உண்மையே. துன்பப்படுபவர்களை இரண்டு வகையாகப் பிரிக்கலாம். உலகப் பொருள்களைக் குறித்துத் துன்பப்படுகிறவர் இருக்கின்றனர். அவர்கள் துன்பப்படுவதன் மூலம் தங்களைத் தாங்களே அழித்துக் கொள்கின்றனர். உலகப் பொருள்களைக் குறித்து வரும் துக்கம் மனிதனைத் தேய்க்கிறது. பாரமார்த்திகப் பொருளுக்காகத் துக்கப்படுகின்றவர்கள் உண்டு. அவர்கள் துக்கப்படுவதன் மூலம் தங்களைத் தாங்களே உயர்த்திக்கொள்கின்றனர்.

சாதாரண மக்கள் உலகத்தைக் குறித்துத் துயரத்தில் ஆழ்கின்றனர். பொருள் இல்லையே என்கின்ற துயரம் ஒரு சிலரைப் பிடித்து வாட்டுகிறது. மக்கள் இல்லையே என்கின்ற துயரம் இன்னும் ஒருசிலரைப் பிடித்து வாட்டுகிறது. நோயின்றி வாழ முடியவில்லையே என்னும் துயரம் இன்னும் சிலரைப் பிடித்து வாட்டுகிறது. பேர், புகழ், அந்தஸ்து முதலியவைகள் வந்து வாய்க்கவில்லையே என்ற துயரம் இன்னும் சிலரைப் பிடித்து வாட்டுகிறது. உற்றார், உறவினர்கள் மறைந்து போனதைக் குறித்து மக்கள் யாவரும் துயரத்தில் ஆழ்கின்றனர். அழிந்துபோகக்கூடிய பொருள், அழிந்து போனதைக் குறித்து அறியா மக்கள் துயருறுகின்றனர். இவைகளெல்லாம் லௌகீகத் துயரங்களாகின்றன. இவைகளுக்காக மனிதன் துயரப்படும்பொழுதெல்லாம் அவன் தன்னை அழித்துக் கொள்பவனாகின்றான். இவைகளுக்காகத் துயரப்படுகின்ற மனிதன் யோக வாழ்வுக்குத் தகுதியற்றவனாகின்றான். மேற்கூறியவற்றிற்காகத் துயரப்படுபவனுக்குச் சாந்தி ஒருபொழுதும் கிட்டாது. சாந்தியை வேண்டுபவன், நல்வாழ்வு வேண்டுபவன் மேற்கூறியவற்றைக் குறித்துத் துன்பப்படலாகாது. இத்தகைய துன்பம்தான் மனிதனைத் தேய்க்கிறது.

“வினையேன் அழுதால் உன்னைப் பெறலாமே” என்று ஒரு பெரியார் துன்பப்படுகிறார். இவர் கடவுளுடைய அருள் கிட்டவில்லையே என்று துன்பப்படுகிறார். இந்தத் துன்பமானது அவருடைய மனதிலுள்ள மாசையெல்லாம் கழுவப் பயன்படுகிறது. கடவுள் தரிசனம் கிடைக்கவில்லையே என்று எவ்வளவுக்கெவ்வளவு மனிதன் துயர்வுறுகின்றானோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு அவன் பண்பட்ட மனிதனாகின்றான். ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் காளிதேவியின் தரிசனம் பெறுவதற்கு முன்பு மாலை வேளையில் கோயில் ஆராதனைக்காக மணியடிக்கும் பொழுது, “தாயே! எனது வாழ்நாளில் இன்னொரு நாளும் வீணாகப் போய்விட்டதே. இன்னும் உன் தரிசனம் கிடைக்கவில்லையே” என்று முகத்தைத் தரையில் தேய்த்துக் கொண்டு புலம்புவார். இந்தத் துன்பம் அவருடைய அருள் வேட்கையை மேலும் மேலும் வளர்க்கப் பயன்பட்டது. இப்படிக் கடவுளுக்காகக் கதறியழுத பரமஹம்ஸர், “மக்கள் பொருளுக்காகவும், மகப்பேறுக்காகவும் குடம் குடமாகக் கண்ணீர் உகுக்கின்றனர். ஆனால் கடவுளுக்காக ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் விடுவார் யார்?” என்று கூறியிருப்பதன் மூலம் மனிதன் கடவுளைக் குறித்துத் துக்கப்படுவதில் பண்படுகிறான் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி இருக்கிறார். இங்ஙனம் கடவுளுக்காக மனிதன் படுகின்ற துக்கம் மனிதனைப் பண்படுத்துகிறது. எனவே, லௌகீகத் துக்கம் மனிதனைத் தேய்க்கவும், பாரமார்த்திகத் துக்கம் மனிதனைப் பண்படுத்தவும் பயன்படுகின்றன.

தெளிவித்தவர்: ஸ்ரீமத் சுவாமி சித்பவானந்தர்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s