Sri Paramahamsarin Apta Mozi – 112

ஸ்ரீ பரமஹம்ஸரின் ஆப்த மொழி – 112

wpid-paramahamsarin-apta-mozi.png.png

( முந்தைய பகுதி – மொழி 111: https://swamichidbhavananda.wordpress.com/2016/11/24/sri-paramahamsarin-apta-mozi-111/ )

நரேந்திரனது இயல்பு

மஹேந்திரர்: அவ்விளைஞனைப் பற்றி நான் மிக உயர்ந்த அபிப்பிராயம் கொண்டிருக்கிறேன்.

பரமஹம்ஸர்: அவனுடைய குணாதிசயங்கள் பலவற்றை நீ கவனித்தது கிடையாதா? அவன் இசையில் வல்லவன். இன்னிசைக் கருவிகளைக் கொண்டும் நன்கு வாசிக்க வல்லவன். கல்விமான் என்று அவனைப் பகரலாம். அதற்கெல்லாம் மேலாக அவன் மனதையும் ஐம்பொறிகளையும் கட்டி ஆளுகிறான். நைஷ்டிகப் பிரம்மச்சரியத்தை அனுஷ்டிப்பதாக அவன் உறுதி கொண்டிருக்கிறான். பிறவியிலிருந்தே அவன் கடவுளின் பக்தன் ஆவான்.

சகுண நிர்க்குண உபாசனை

மஹேந்திரரைப் பார்த்து பரமஹம்ஸர் மேலும் பகர்கிறார், ‘இப்பொழுது உன்னுடைய தியானம் எப்படி நிகழ்ந்து வருகின்றது? கடவுளின் எந்தச் சொரூபத்தை நீ சிந்தித்து வருகிறாய்? அவருடைய சகுண சொரூபமா அல்லது நிர்க்குண சொரூபமா?

மஹேந்திரர்: ஐயனே, இந்நாட்களில் நான் கடவுளின் சகுண சொரூபத்தைத் தியானிக்க விரும்புவதில்லை. ஆனால் நிர்க்குண பிரம்ம சொரூபத்திலோ மனது நிலைபெறமாட்டேன் என்கிறது.

பரமஹம்ஸர்: கடவுளின் நிர்க்குண சொரூபத்தில் மனதை நிலைநாட்டுவது அவ்வளவு எளிதன்று. மனது முற்றிலும் பண்படுதற்கு முன்பு கடவுளின் சகுண சொரூபத்தை உபாசிப்பதுதான் நலம்.

மஹேந்திரர்: கல்லாலும் களிமண்ணாலும் செய்யப்பட்டுள்ள கடவுளின் விக்ரஹங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டுமென்று சொல்லுகிறீர்களா?

பரமஹம்ஸர்: அவ்வடிவத்தைக் கல் என்றும் மண் என்றும் நீ நினைப்பானேன்? சின்மயமாக அவ்வடிவத்தை நீ எண்ண இயலாதா?

மஹேந்திரர்: சின்மயம் என்றாலும் கை கால் முதலிய அவயவங்களைப் பற்றி நினைத்துத்தானே ஆகவேண்டும். அப்படி அவயவங்களைப் பற்றி நினைக்குமிடத்து அது முற்றிலும் சின்மயம் ஆவது எங்ஙனம்? ஆயினும் கடவுளை ஒரு வடிவத்தோடு கூடி நினைந்தாலொழிய நல்ல தியானம் அமைய முடியாது என்பதை நான் உணர்கிறேன். நீங்களும் அங்ஙனமே பகர்ந்திருக்கிறீர்கள். கடவுள் வெவ்வேறு வடிவெடுக்க வல்லவன். என் தாயையே கடவுள் சொரூபமாகக் கருதி நான் வழிபடலாமா?

பரமஹம்ஸர்: ஆம், தாயைத் தெய்வமாக வணங்கலாம். தெய்வம்தான் தாயாக வடிவெடுத்து வந்திருக்கிறார்.

மஹேந்திரர் சிறிது நேரம் ஒன்றும் பேசாது மௌனமுற்று உட்கார்ந்திருந்தார். பிறகு பரமஹம்ஸரை மேலும் கேட்டார்: கடவுளை நிர்க்குண சொரூபமாக ஒருவன் சிந்திக்கும்பொழுது அவன் பெறுகிற அனுபவம் யாது? அதைச் சொல்லால் விளக்க முடியாதா?

பரமஹம்ஸர் சிறிது நேரம் மௌனமுற்றிருந்தார். சிறிது சிந்தித்துப் பார்த்துவிட்டுப் பரமஹம்ஸர் பகர்ந்தார். கடவுளை வடிவத்தோடு கூடியவராகக் கருதுகின்றபொழுது ஒரு சாதகனுக்கு உண்டாகின்ற அனுபவம் எத்தகையது என்பதையும், அவரை வடிவமெல்லாம் கடந்தவராக நினைக்கின்றபொழுது உண்டாகின்ற அனுபவம் எத்தகையது என்பதையும் விளக்கிச் சொன்னார்.

“அது எத்தகையது என்பதை நீ அறியாயா? சர்க்கரையாலாகிய மிட்டாயைக் கையில் வைத்துக்கொண்டும், திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்துக்கொண்டும் சிறிது சிறிதாக இங்கும் அங்கும் அதைக் கடித்துக் குழந்தை ருசி பார்க்கிறது. அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதிலேயே அது ஒருவிதத் திருப்தி அடைகின்றது. வடிவத்தோடு கூடிய கடவுளின் சொரூபத்தைச் சிந்திப்பது அத்தகையது. சர்க்கரைப் பாகு இருக்கிறது. அதை ஒருவன் அருந்துகிறான். அதற்கு வடிவம் இல்லை. விரும்பியவாறு தொட்டுக் கையாளவும் இயலாது. ஆனால் சுவைத்தல் என்பது உண்டு. சகுணப் பிரம்ம உபாசனையும், நிர்க்குணப் பிரம்ம உபாசனையும் இத்தகைய பாங்குடையவைகளாம். பேரானந்தம் இரண்டுக்கும் பொதுவானது. நிர்க்குண உபாசனையில் அந்தப் பேரானந்தம் மட்டும் உண்டு. சகுண உபாசனையிலோ கடவுளோடு வெவ்வேறு பாங்கில் தொடர்பு கொண்டாடுதல் என்கின்ற இன்பமும் உண்டு.

இப்படி ஓர் உபமானத்தால் விளக்குவதாலும், அதை நன்கு கேட்பதாலும் அதைப் பற்றி நாம் எல்லாம் தெரிந்துகொண்டோம் என்கின்ற முடிவுக்கு வரலாகாது. தீவிரமான சாதனை செய்ய வேண்டும். சாதனம் செய்து அனுபூதியில் கடவுளோடு இணக்கம் கொள்ளுகின்றவர்களே அதன் பெருமையை உள்ளபடி உணர்ந்துகொள்ள முடியும். மாறாக அதை உள்ளபடி மற்றவர்களுக்கு எடுத்து விளக்க முடியாது.

கடவுளை நிர்க்குண நிராகார சொரூபமாக ஞானிகள் கருதுகின்றனர். ஆதலால் அவர் மானுட வடிவத்தில் அவதரித்து வருகிறார் என்னும் கோட்பாட்டை அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. நீக்கமற எங்கும் நிறைந்துள்ள பொருள் ஜீவர்களுடைய கீழ்நிலைக்கு இறங்கியதே கிடையாது. அப்பெரிய பொருள் என்றைக்கும் இருந்தபடி இருக்கிறது. அத்தகைய ஒரு சொரூபத்தின்கண் தன்னை அடைத்து வைத்துக்கொள்கிறது என்னும் கோட்பாட்டை ஏன் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்பது அவர்கள் கொள்கை.

ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைப் போற்றுகிற பாங்கில் ‘தாம் பரப்பிரம்மம்’ என்று அர்ஜுனன் இயம்பினான். ‘என்னைப் பின் தொடர்ந்து வா, நான் பரப்பிரம்மா அல்லவா என்பதைப்பற்றி நீ உள்ளபடி அறிந்துகொள்வாய்’ என்று கிருஷ்ணன் பகர்ந்தார். அர்ஜுனனை அவர் ஓர் இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார். ‘ஆங்கு எதிரே என்ன தென்படுகிறது?’ என்று கேட்டார். ‘பெரிய மரம் ஒன்றைக் காண்கிறேன். அதில் நாவல் பழங்கள் கொத்துக் கொத்தாகத் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறேன்’ என்று அர்ஜுனன் விடைவிடுத்தான்.

‘அருகில் வந்துபார். அவைகள் பழக்கொத்துக்கள் அல்ல, என் போன்ற எண்ணிறந்த கிருஷ்ண வடிவங்கள் என்பதைக் காண்பாய்’ என்றா. பரப்பிரம்மம் என்னும் விருக்ஷத்தினின்று எண்ணிறந்த அவதார புருஷர்கள் தோன்றியிருக்கிறார்கள் என்பதே அதன் உட்கருத்து ஆகும்.”

(தொடரும்…)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s