Monthly Archives: February 2017

Sri Ramakrishna Jayanthi-2017-English/Tamil

(Scroll down to read in Tamil)

The Truly Educated

(Part – IV)

-Swami Chidbhavananda

(Special article for the rememberance of Sri Ramakrishna Paramahamsa’s Birth Day 2017.)

Drawback of British Education System:

Every educated individual clamours for his rights; and he struggles to obtain them. The political movements that sprout are all calculated to fight for rights. The educated on the other hand are expected to discharge their duties irrespective of the rights; but that is exactly what our educated ones do not. These horridly self-centred ones are out to grab and not to give. People at all levels are feverishly fighting for more privileges and this idea of claiming more and yet more originated with the educated ones. They do in fact today receive more and yet more, but there is not in them any appreciable discharge of duty. In short, all rights and hardly and duty – is the motto that is gaining ground in the minds of the educated.

Dedication:

The Paramahamsa and his apostle have set on foot a movement which if faithfully pursued is bound to arrest this depraving trend of selfishness. That service to humanity is on a par with adoration of the Almighty is the divine touch in this movement. It is the duty of each and every one to render some kind of service to fellow beings. Remuneration is completely beside the point here. For an hour a day or for aday in the month if one forgets oneself in the pious service of others one becomes worthy of divine grace. Modern education is singularly devoid of this noble element. But the Paramahamsa has resuscitated that element from the ancient scheme of life. Service to humanity ought to get its place in the future education of the land.

Gurudevar at Panchavati

Our nation culture is based on dedication and service. Indian national education should therefore be based as in the distant past on the right attitude and its translation into action. The child should cultivate the attitude of belongingness to the parents. This attitude has to be developed into manifesting itself in service to the parents to start with. In the name of so-called basic education there is a tendency today to make the child do some labour in order to earn some remuneration. This practice is pronounced in some of the western countries. For rendering some domestic service parents liberally pay their children. And those children are nurtured in the feeling that they have started earning something on their own. And this feeling is the nursery of selfishness. The child instead of forgetting itself in the way of claiming remuneration for service.

Ramakrishna started his education in tune with the ancient way, by serving his parents to begin with. He never for a moment harboured a thought for himself. High ideas came to him unconsciously from his parents and he as a matter of course rendered physical service to them. This is the ancient Indian basic education. Education started with service to parents, but did not stop there. Untutored by anybody Ramakrishna even as a boy volunteered to serve the holy men who halted in his village on their way to Jagannath. He would gather faggots for their fire, scrub their vessels and bring water for them. Here there was no thought of self or of remuneration. An attitude of devotion and humility characterized his service on the ancient Indian pattern.

The ancient Indian education recognized two factors, nature and nurture, in the human life. The inborn tendencies and stored-up attitudes constitute nature. That is the capital with which the student has to start his career. Now through nurture this nature can be modified and sublimated and turned to advantage. This constituted the entire scheme of education of our ancients. How one lived and disciplined one’s life was all in all then. What attitude one took towards society was what mattered. Gathering knowledge and information came last. With ease and naturalness Ramakrishna lived this ideal. It is for us to catch it if we are earnest about our national regeneration. The Upanishadic injuction

मातृदेवो भव, पितृदेवो भव, आचार्यदेवो भव, अतिथिदेवो भव ||

Matrudevo bhava, pitrudevo bhava, acharyadevo bhava, atithidevo bhava ||

“May the mother be a god to you. May the father be a god. May the teacher be a god. May the guest be a god to you” found a literal expression in this modern Master.

Paramahamsa has actually lived the Upanishadic ideal. His life is an endless and bounteous gift to humanity. Dedication and service cannot better be expounded than through his personality and life. Serving the Maker and serving mankind are on apar with each other. The one is as sacred and all-embracing as the other.
Modern education is claimed to be liberal and nationwide. But is inculcates the demoniac attitude of self and individualism. Our duty now is nothing short of weaning ourselves from this evil. All that we have to do today is not to cry to scrap the prevailing education system, but enshrine in it the Vedic ideal of reverence and service.

[Today (28.02.2017), Sri Ramakrishna Paramahamsa’s Birth day. So, we published an article in 4 parts were taken from “Ramakrishna lives Vedanta” book (chapter no.16) written by Swami Chidbhavananda, originally written in Tamil as “Paramahamsarin perumai”.]


கல்விமான்

(பகுதி-4)

-சுவாமி சித்பவானந்தர்.

(குருதேவரின் ஜெயந்தியையொட்டிய சிறப்புப் பகிர்வு 2017.)

மேல் நாட்டுக் கல்வியின் குறைபாடுகள்:

மேல் நாட்டுக் கல்வியினின்று நமது மனதில் புகுந்துள்ள இரண்டு பெரிய குறைபாடுகள் நம்மை விட்டு இன்னும் அகன்றுபோனபாடில்லை. கல்வி கற்றிருக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனும் தனது உரிமையைப்பற்றி மிகைப்படப் பேசுகிறான். உரிமையைப் பெறுதற்குப் பாடுமிகப்படுகிறான். இப்பொழுது உதிக்கின்ற அரசியல் இயக்கங்கள் எல்லாம் விதவிதமான உரிமைகளைக் கைப்பற்றுதல் பொருட்டேயாம். தம் கடமைகளை நன்கு நிறைவேற்றுகின்றவர்களே கற்றறிந்த மேன்மக்கள் ஆவர். தங்கள் உரிமைகளைத் தங்களுக்கு முறையாக நல்கியாக வேண்டுமென்று கிளர்ச்சி செய்கின்றவர்கள் கயவர்கள் ஆகின்றனர். இன்றைக்கு நாடெங்கும் தென்படுகிற கிளர்ச்சிகளெல்லாம் அவரவர்க்குச் சேரவேண்டிய உரிமைகளைப் பெறுதல் பொருட்டேயாம். தொழிலாளர்கள் தங்கள் கூலியை அதிகப்படுத்த வேண்டுமென்று கிளர்ச்சிகள் செய்கின்றனர். அப்படிக் கிளர்ச்சி செய்யும்படி அவர்களுக்குப் பாடம் புகட்டியவர்கள் கற்றறிவாளர்களேயாம். ஏற்றுக்கொண்ட கூலிக்கேற்ப தொழிலாளர்கள் பாடுபடுவதில்லை. மாடு போன்று உழைத்துப் பாடுபட வேண்டாமென்று அவர்களுக்குத் துர்புத்தி புகட்டியவர்களும் கற்றறிவாளர்களேயாம். தொழிலாளிகளுடைய மனப்பான்மையைவிட கல்வி கற்றவர்களுடைய மனப்பான்மை அதிகமாகக் கெட்டுப்போயிருக்கிறது. கல்வியையும் அறிவையும் பயன்படுத்தி உத்தியோகம் பார்க்கின்றவர்கள் பொறுப்பற்றவர்களாக நடந்துகொள்கின்றனர். தங்கள் சம்பளம் மேலும் மேலும் அதிகரிக்க வேண்டுமென்று அவர்கள் போராடுகின்றனர். அதற்கேற்ற கிளர்ச்சிகளையும் உண்டு பண்ணுகின்றனர். ஆனால் தங்களுடைய ஆற்றல் முழுவதையும் பொது நலத்துக்காகப் பயன்படுத்த வேண்டுமென்ற மனப்பான்மை அவர்களுக்கு வருவதில்லை. அதிகப்படியான சம்பளத்தைப் பெறுவதும் குறைந்த வேலையைச் செய்வதும் தங்களுடைய வாழ்க்கையின் குறிக்கோளாகக் கல்வி கற்றுள்ளவர்கள் கருதி வருகின்றனர்.

இத்தகைய மனப்பான்மைக்கு முட்டுக்கட்டைபோடுகின்ற முறையில் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரும், சுவாமி விவேகானந்தரும் புதியதொரு இயக்கத்தைத் துவக்கி வைத்திருக்கின்றனர்.

கல்வித் திட்டத்தில் வரவேண்டிய மாற்றம்:

மானுடர்க்குச் செய்கின்ற சேவை ஈசுவரனுக்குச் செய்கின்ற ஆராதனைக்கு ஒப்பாகிறது. ஒவ்வொரு மனிதனும் ஏதேனும் ஒருவிதத்தில் பிறர்க்குப் பணிவிடை செய்து பழக வேண்டும். அதற்குக் கைம்மாறாக அவர் எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளலாகாது. ஒரு நாளில் அல்லது ஒரு வாரத்தில் ஒரு மனிதன் சுயநலப்பற்றை மறந்தவனாகப் பிறர்க்குப் பணிவிடை செய்வானாகில் அவன் கடவுள் அருளைப் பெறத் தகுதியுடையவனாகின்றான். இங்ஙனம் மானுடர்க்குச் சேவை செய்தல் என்னும் பயிற்சியை இக்காலத்திய கல்வித் திட்டம் வழங்கவில்லை. பண்டைப் பண்பினின்று பரமஹம்சரின் மூலமாகத் தோன்றிய புதிய இயக்கம் ஆகும் இது. இனி வரும் கல்வித் திட்டத்தில் மானுட சேவை முக்கியமான இடம் பெற்றாக வேண்டும்.

நம் தேசியப் பண்பு தியாகத்தையும், தொண்டையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. இப்பொழுது கல்வித்திட்டத்தில் விரைவில் மாறுதல் ஒன்று உண்டாய் வருகிறது. எல்லார்க்கும் அடிப்படைக் கல்வி (Basic Education) வழங்கவேண்டுமென்று பலர் பேசி வருகின்றனர். எது அடிப்படைக் கல்வி என்பதைப் பற்றி அவர்களுக்கிடையில் இன்னும் தெளிவு உண்டாகவில்லை. ஒவ்வொரு மாணாக்கனும் தனக்குத்தானே தொழில்புரிந்து சிறிது சம்பாத்தியம் செய்ய வேண்டும் என்னும் கருத்தைப் பெரும்பாலர் கொண்டிருக்கின்றனர். பிறர் உதவியை நாடியிருப்பதைவிடத் தன் கையே தனக்குதவியாயிருப்பது மேலானது. உழைத்துப் பாடுபடுதலில் ஊக்கம் கொண்டிருக்க வேண்டுமென்று சிறுவர்களுக்கும், சிறுமிகளுக்கும் பாடம் புகட்ட வேண்டும். ஆனால் அதிலுள்ள குறைபாடு ஒன்றைத் தவிர்ப்பது முற்றிலும் அவசியமாகிறது. தன் பொருட்டு ஒவ்வொருவனும் உழைக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படைக் கல்வி வழங்கப்பட்டு வருகிறது. ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் சிறுவனாயிருந்தபொழுதே செய்த செயல் இதைவிடச் சிறந்ததாகும். அவருடைய செயல் இந்தியப் பண்புக்கு விளக்கமாகிறது. தம் பொருட்டு அவர் எதையும் செய்யக்கிடையாது. முதியோர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதன் மூலம் கல்வியும், பயிற்சியும் வந்தமைய வேண்டுமென்பது பண்டைப் பண்பு. சீரிய கருத்துக்கள் பலவற்றை அவர் தாய் தந்தையாரிடமிருந்து பெற்றார். தாய் தந்தையாருக்கு அவர் ஓயாது பணிவிடை செய்துகொண்டிருந்தார். நவீன உலகம் இந்தப் பண்பை அறவே மறந்துவிட்டது. சிறுவனாக அவர் இருந்தபொழுது கிராமத்துப் பக்கம் வந்த சாது மகாத்மாக்களுக்கு அவர் பணிவிடை செய்தார். அவர்கள் சமைப்பதற்கு விறகு தேடிக்கொடுப்பது, நீர் எடுத்து வருவது, பாத்திரம் துலக்கித் தருவது போன்ற பணிவிடைகளை பக்தியுடனும் பணிவுடனும் அவர் செய்து வந்தார்.

இப்பொழுது நாம் நல்கிவரும் அடிப்படைக் கல்வியானது அவரவர்க்குத் தேவையானதை அவரவரே தேடிக்கொள்ளுதல் என்னும் கோட்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் சின்னஞ்சிறு வயதிலேயே தனக்காகவென்று வேலை செய்வதைவிடத் தன்னைப் பேணிவரும் தாய் தந்தையருக்காகப் பணிவிடை செய்தல் சீரிய பயிற்சியாகும். யான் என்னும் அகங்காரத்தை அது துடைத்துவிடுகிறது. பிறகு கல்வி புகட்டும் ஆசிரியருக்குப் பணிவிடை செய்து பழக வேண்டும்.

मातृदेवो भव, पितृदेवो भव, आचार्यदेवो भव, अतिथिदेवो भव ||

‘மாத்ரு தேவோ பவ’, ‘பித்ரு தேவோ பவ’, ‘ஆசார்ய தேவோ பவ’

என்னும் வேதவாக்குகளைப் பணிவிடையின் மூலமாகச் செயலுக்கு கொண்டு வருவதே சிறந்த கல்வி முறையாகும். இதைத்தான் அடிப்படைக் கல்வி என்று இயம்ப வேண்டும். யான், எனது என்கின்ற எண்ணத்தை வளர்க்கின்ற கல்வி நாளடைவில் பல கேடுகளை உண்டுபண்ணிவிடும். நான் எனக்காக வாழ்பவன் அல்ல, சமுதாயத்துக்காக வாழ்பவன் என்னும் எண்ணத்தை வளர்க்கிற கல்வி சிறந்த கல்வியாகும். உடல் நலத்துக்காக உறுப்புகள் இருக்கின்றன. உடல் நலத்திலிருந்தே உறுப்புகள் நலனைப் பெறுகின்றன. அங்ஙனம் சமுதாய நலத்துக்குத் தனி மனிதர்கள் உரியவர்கள் ஆகிறார்கள். அது பரமஹம்சர் பயின்ற கல்வி. அவர் பெற்றிருந்த மனப்பான்மையை நாட்டு மக்கள் அனைவரும் பெற்றாக வேண்டும். அந்தச் சீரிய மனப்பான்மையுடன் கூடிய கல்வியை வேண்டியவாறு புகட்டலாம். அது தியாக புத்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. சுயநல உணர்வு கேடுகளை வளர்க்கும். தியாக புத்தியோ கேடுகளைத் தவிர்க்கும். கடவுளுக்காகத் தன்னை ஒப்படைப்பதும் பொதுநலத்துக்காகத் தன்னை ஒப்படைப்பதும் ஒரே குறியின்கண் மனிதனை எடுத்துச் செல்கின்றன. ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் காட்டியுள்ள கோட்பாடு இதுவேயாம்.

[இன்று (28.02.2017) ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரின் பிறந்த தினமாகும். சுவாமி சித்பவானந்தர் அவர்கள் இயற்றிய ‘பரமஹம்சரின் பெருமை’ என்னும் நூலில் ‘கல்லூரிப் படிப்பு’ என்ற தலைப்பின் கீழ் உள்ள செய்திகளை ‘கல்விமான்’ என்ற தலைப்பில் குருதேவர் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரின் ஜெயந்தி தினத்தையொட்டி 4 பகுதிகளாக பதிவேற்றப்பட்டுள்ளது.]

Sri Ramakrishna Jayanthi-2017-English/Tamil

(Scroll down to read in Tamil)

The Truly Educated

(Part – III)

-Swami Chidbhavananda

(Special article for the remembrance of Sri Ramakrishna Paramahamsa’s Birth Day 2017.)

Antithetic to National Ideals:

A few facts go to clarify the contrast between English education in England and that in India. Boys and girls in England were fostered with ideas that induced them to feel proud of their ancestors. But the Indian young ones were surreptitiously made to become ashamed of their ancestors.

The British youth was nurtured in the consciousness that his national culture was a growing all-absorbing force. The mind of the Indian graduate was vitiated into the belief that his national culture was all dreamy impotence.

The British children were brought up in the self-consciousness that they had the capacity to achieve anything and that they were born to rule the world. The feeling inculcated in the Indian youth was quite contrary to this. He was systematically trained in the conviction that whatever good he got in this world was a British boon and but for the British protection he would become forlorn in the world.

Every rising generation in England is made to subordinate personal interests to the good and the glory of England. But the educated here are out more to fleece the common man than to serve him. Entrust slaves with any power whatsoever and that power is unfortunately abused by the slaves. Knowledge is power; our Indian slaves abused that power.

Education for Selfishness:

Pick out a hundred people at any level in our society and put their civic consciousness to test; the difference between the modern educated and the so-called rustic will become patent. In a crowded railway compartment the modern educated ones usually refuse accommodation; the uneducated on the other had somehow willingly manage to share the sitting space with the newcomers. Our lawyers who are supposed to be the elite of society are woefully more intent on lining their pockets than on doing a good turn to their clients. Our doctors and engineers are no exception to this.

Gurudevar colour

The modern educated ones are classified in a way for what they are worth, by the Paramahamsa. The vulture soars high up in the sky. But its vision is ever intent on the carrion down below. The modern educated ones are no better than the vulture. They seemingly soar high in learning, but are woefully earth-bound, giving all selfish attention to pampering the body which is to become a carcass tomorrow. Their aspiration in life stops there. There is a great significance in the Paramahamsa’s refusing to have anything to do with such a soul-damning process. The significance becomes more pointed in that the Swami Vivekananda, his foremost disciple, drank it to the full and condemned it likewise for its emptiness.

It is but natural that with the coming of political freedom the attitude of the educated is undergoing a rapid change for the better. The inferiority complex in regard to their ancestry and their civilization is steadily vanishing. The slave complex is also becoming a thing of the past. This is all as it ought to be. The consciousness that one is a citizen of the land is getting pronounced. But a drawback that has got ingrained in us is unfortunately persisting.

(to be continued…)


கல்விமான்

(பகுதி-3)

-சுவாமி சித்பவானந்தர்.

(குருதேவரின் ஜெயந்தியையொட்டிய சிறப்புப் பகிர்வு 2017.)

சில புள்ளி விவரங்களின் மூலம் ஆங்கிலேயர்கள் வழங்கியுள்ள கல்வித் திட்டத்தின் குறைபாடுகளை ஆராய்வோம். இங்கிலாந்தில் கல்வி கற்ற சிறுவர்களும், சிறுமிகளும் தங்கள் முன்னோர்களைப் பற்றிப் பெருமை பாராட்டுதற்கான கருத்துக்களைப் பெற்று வந்தனர். ஆனால் இந்தியச் சிறுவர்கள் தங்களுடைய முன்னோர்களைப் பற்றி அவமானப்படும்படியான கருத்துக்களைப் பெற்று வந்தனர்.

தாங்கள் ஆங்கிலேயர்கள், உலகில் எதையும் சாதிக்கத் தங்களுக்கு இயலும் என்னும் சுய நம்பிக்கையை ஆங்கில இளைஞர்கள் பெற்று வந்தனர். அதற்கு நேர்மாறாக தங்களால் ஒன்றும் செய்து சாதிக்க முடியாது. ஆங்கிலேயர்களுடைய ஆதரவு இல்லாது போய்விட்டால் தங்கள் நாட்டின் வாழ்க்கையே அனர்த்தமாய்ப் போய்விடும் என்னும் புல்லிய எண்ணம் இந்தியச் சிறுவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டது.

இங்கிலாந்தின் நலத்துக்காகவே தாங்கள் வளர்ந்து வருவதாகவும் இங்கிலாந்தின் முன்னேற்றத்தில் தங்களுடைய சொந்த நலன்கள் எல்லாம் அடங்கியிருக்கின்றனவென்றும் ஆங்கிலேய மாணாக்கர்கள் பாடம் கற்று வந்தார்கள். ஆனால் இந்தியச் சிறுவர்களுக்கோ தேச நலத்தைப் பற்றிய உணர்ச்சி ஊட்டப்படவில்லை. அது பெரிதும் மறுக்கப்பட்டது. கல்லூரிப் படிப்பை வெற்றிகரமாக முடித்தால்தன் தங்களுடைய சொந்த ஜீவனம் ஒழுங்காக நடைபெறும் என்று அவர்களுக்குப் போதிக்கப்பட்டது. இத்தகைய எதிர்மறை எண்ணங்களில் ஊறி வளர்ந்ததினால் இந்தியர்களுக்கு சுய நம்பிக்கையும், சுயப் பிரயத்தனமும், ஒற்றுமையும் இல்லாது போய்விட்டன.

அந்நிய அரசாங்கத்தின் கீழ் அடிமையாய் இருப்பவர்களுக்குச் சமுதாய ஒற்றுமையைப் பற்றிய உணர்வு வருவதில்லை. அவரவர் சொந்த வாழ்க்கையை ஏதேனும் ஒருவிதத்தில் சௌகரியமாக நடாத்திவிட்டால் வாழ்க்கையில் தாங்கள் பெற வேண்டியவைகளையெல்லாம் பெற்றாய்விட்டது என்று அவர்கள் உணர்கிறார்கள். இக்கோட்பாட்டை வேறொரு விதத்தில் பகருமிடத்து அந்நிய ஆட்சிக்கு அடிமைகளாக இருப்பவர்களுக்குச் சுயநல உணர்வு மனதை ஆழ்ந்து பற்றிப் பிடித்துக்கொள்கிறது. அத்தகைய சுயநலத்தை வளர்ப்பதற்கு ஆங்கிலேயர்கள் கொடுத்த கல்வித் திட்டம் பெரிதும் உதவி புரிந்தது. அதன் விளைவை இன்றைக்குக் காணலாம்.

சுயநலம்:

சமுதாயத்தில் உள்ள ஏதேனும் நூறு பேரை எடுத்து ஆராய்ச்சி செய்து பார்த்தால் நவீன கல்வியில் உயர்நிலைக்குப் போகின்றவர்களிடத்தே சுயநலப்பற்று மிகைப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம். ரயில் வண்டிக்குள்ளிருக்கும் பிரயாணிகளுக்கிடையில் புதிதாக வண்டிக்குள் வருபவர்களுக்கு வசதி செய்து கொடுக்கும் மனப்பான்மை கற்றவர்களுக்கு அதிகமாய் வருவதில்லை. மற்றவர்களோ, பேரிடைஞ்சலுக்கிடையிலும் புதிதாக வருகிறவர்களுக்குச் சிறிது இடம் ஒதுக்கிக் கொடுப்பார்கள். நவீனக் கல்வி முறையில் வழக்கறிஞர்களாக வருபவர்களில் பெரும்பாலர் வழக்கைத் தொடுக்கும் பொதுமக்களுடைய நலத்தில் கருத்து வைப்பதில்லை. என்னென்ன வழிகளில் வழக்கை வளர்த்துக்கொண்டே போனால் தங்களுடைய வருவாய் இன்னும் அதிகரிக்கும் என்பதில் அவர்கள் கருத்துடையவர்களாயிருப்பார்கள். அதே மனப்பான்மையை டாக்டர்களுக்கிடையிலும், எஞ்ஜினீயர்களுக்கிடையிலும் காணலாம். பொதுமக்களுடைய நலத்துக்காகத் தாங்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்கள் மறந்துவிட்டுப் பொதுமக்களிடத்திருந்து என்னென்ன விதங்களில் பொருள் பறித்தெடுக்கலாம் என்பதிலேயே அல்லும் பகலும் அவர்கள் கருத்துடையவர்களாய் இருக்கிறார்கள். கற்றறிவாளர்களாகிய பள்ளிக்கூடத்து ஆசிரியர்களுக்கிடையிலும் இந்த மனப்பான்மை பெரிதும் புகுந்திருக்கிறது. அடிமை புத்தியில் ஊறியிருப்பவர்களுக்கிடையில் புகுந்துள்ள சர்வகலாசாலைப் படிப்பின் விளைவு இது ஆகும். இந்த சுயநலப் பற்றுக்கு விலக்காயிருப்பவர்கள் மிகச் சிலரேயாம்.

கல்வி பயின்றிருக்கின்றவர்களைக் குறித்து ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் தாக்கிப் பேசியிருக்கிறார். கழுகு வானத்தில் உயரப் பறக்கிறது. ஆனால் கீழே எங்கே அழுகிப்போன பிணம் கிடக்கிறது என்பதிலேயே அது கண்ணுங்கருத்துமாயிருக்கிறது. நவீனக் கல்விமான்கள் அந்தக் கழுகின் இயல்புடையவர்கள். கல்வியில் இவர்கள் உயரப் போகின்றனர். ஆனால் இவர்களுடைய கருத்துக்களெல்லாம் இனிச் சாகும் பிணங்களாகிய தங்களுடைய உடலங்களைப் பேணுதலிலேயே நின்றுவிடுகின்றன. நாடு ஒன்று அன்னியர் ஆட்சிக்கு அடிமைப்பட்டுவிடுவது பெரிய நஷ்டமல்ல. ஆனால் நாட்டு மக்கள் தங்களுடைய சீரிய மனப்பான்மையை இழந்து விடுவார்களானால் அது ஒப்பற்ற பெருநஷ்டமாகும். இதுகாறும் இந்திய மக்கள் மேல் நாட்டவர்கள் தந்துள்ள கல்வி முறையினின்று பெற்ற பயன் தங்கள் மனப்பான்மையைக் கீழ்ப்படுத்திக்கொண்டது ஒன்றேயாம். இத்தகைய கல்வி நமக்கு வேண்டாமென்று ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அதைப் புறக்கணித்ததில் பொருள் மிக உண்டு. அந்தக் கல்வியை முற்றிலும் பெற்றான பிறகு அதில் கேடுகள் என்னென்ன இருக்கின்றன என்பதை அவருடைய சிஷ்யராகிய விவேகானந்த சுவாமிகள் விளக்கிக் காட்டியதிலும் பொருள் மிக இருக்கிறது.

ஆங்கிலேயர்க்குப் பிறகு மக்கள் மனதில் உருவான முன்னேற்றம்:

நம் நாடு அரசியல் துறையில் சுதந்திரத்தைப் பெற்றான பிறகு கற்றவர்களுக்கிடையில் மனப்பான்மை ஓரளவு விரைவில் மாறியமைந்து வருகிறது. தங்களுடைய முன்னோர்களைக் குறித்தோ, தங்களுடைய நாகரீகத்தைக் குறித்தோ வெட்கப்படும் மனப்பான்மை இப்பொழுது விரைவில் மறைந்துவிட்டது. இந்த மாறுதலை முன்னேற்றம் என்றே மொழியலாம். அடிமைப் புத்தியும் அதிவிரைவில் மறைந்து வருகிறது. கல்வி கற்கும் ஒவ்வொருவனும் தான் நாட்டின் குடிமகன் என்கின்ற உணர்ச்சியை இப்பொழுது பெற்று வருகிறான். இத்தகைய உணர்ச்சியைப் பெற்று வருவதும் பாராட்டுதற்குரியதேயாம். மேல் நாட்டுக் கல்வியினின்று நமது மனதில் புகுந்துள்ள இரண்டு பெரிய குறைபாடுகள் நம்மை விட்டு இன்னும் அகன்றுபோனபாடில்லை. அது…

(நாளை…)