Sri Paramahamsarin Apta Mozi – 117

ஸ்ரீ பரமஹம்ஸரின் ஆப்த மொழி – 117

Apta mozi

[ முந்தைய பகுதி – மொழி 116: https://swamichidbhavananda.wordpress.com/2017/02/09/sri-paramahamsarin-apta-mozi-116/ ]

சகுனங்கள்

பிற்பகல் சுமார் மூன்று அல்லது நான்கு மணி நேரம் ஆயிருந்தது. பரமஹம்ஸருடைய அறைக்குள்ளே ஓர் அலமாரியில் அவருக்காகவென்று ஏதேனும் பக்ஷணங்கள் வைத்திருப்பதுண்டு. அவர் அந்த அலமாரிக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார். அப்பொழுது அறையின் கதவு திறக்கப்பட்டது. கல்கத்தாவினின்று வந்து சேர்ந்த பலராம் என்னும் பக்தரும் மஹேந்திரரும் அறைக்குள்ளே நுழைந்தார்கள். பரமஹம்ஸருடைய திருவடியில் அவர்கள் சாஷ்டாங்கமாக வீழ்ந்து நமஸ்கரித்தார்கள். அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகை பூத்தவராகப் பரமஹம்ஸர் பகரலாயினர்: “ஏதேனும் பக்ஷணம் எடுத்து அருந்தலாமென்று அலமாரியில் கை வைத்தேன். அதற்குள்ளாகப் பல்லி ஒன்று என் மீது விழுந்தது. உடனே அலமாரியிலிருந்து என் கையை எடுத்துக்கொண்டேன். இதைக் கேட்டதும் வந்திருந்த அன்பர்கள் நகைத்தார்கள்.

இதுபோன்ற சகுனங்களை நாம் கருத்தில் வைப்பது உசிதம். ராக்கால் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறான். என்னுடைய உடலும் வலி எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. காரணம் என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? இன்று அதிகாலையில் நான் எழுந்திருந்தேன். அருகில் யாரோ நிற்பதாகத் தென்பட்டது. ராக்கால் என்று எண்ணி அவனைப் பார்த்தபொழுது அது ராக்கால் அல்ல என்பது வெளியாயிற்று. இன்று காலையில் நான் யார் முகத்தில் விழித்தேனோ விளங்கவில்லை. பாருங்கள், உபத்திரவங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்துகொண்டே இருக்கின்றன.

இதுமட்டுமல்ல, ஒரு மனிதனுடைய அங்க அடையாளங்களையும் நாம் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும். ஒரு மனிதனுடைய உடல் அமைப்புக்கும், அவனுடைய உள்ளத்தின் பரிபாகத்துக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு. அன்றைக்கு நரேந்திரன் தன்னுடன் மற்றொரு மனிதனை அழைத்து வந்திருந்தான். அம்மனிதனை நான் கண்ணெடுத்துப் பார்த்தபொழுது அதிசயம் ஒன்று தென்பட்டது. அம்மனிதனுக்கு ஒரு கண்தான் நல்ல நிலைமையில் இருந்தது. இன்னொரு கண் பொட்டை அல்ல எனினும் அது குறைபாடு உற்றிருந்தது. நரேந்திரன் தன்னோடு உபத்திரவத்தை எதற்காகக் கொண்டு வந்திருக்கிறான் என்று நான் எண்ணினேன். ஆனால் அதைப் பற்றி நான் அவனிடம் ஒன்றும் பேசவில்லை.

கீழான இயல்புடைய மனிதன்

இங்கு இடையிடையே ஒரு மனிதன் வந்துகொண்டிருக்கிறான். நல்ல வழக்கத்தை அனுசரித்து அவன் வெறுங்கையோடு வருவதில்லை. உண்டி வகை ஏதேனும் அவன் கொண்டு வருகிறான். ஆனால் அவன் கொண்டு வந்தது எதையும் தீண்டவும் என்னால் முடிவதில்லை. அதற்குக் காரணம் என்னவென்று தெரியுமா? ஒரு காரியாலயத்தில் அவன் உத்தியோகம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவனுடைய சம்பளம் ரூபாய் இருபதும். முறைதவறிய பாங்கில் மேல் வரும்படி ரூபாய் இருபது அவன் சம்பாதித்து விடுகிறான். அவன் இங்கே வந்திருக்கும்பொழுது அவனுடைய் முன்னிலையில் ஒரு வார்த்தையும்கூடப் பேச என்னால் இயலாது போய்விடுகிறது. சில சமயங்களில் அவன் இங்கு இரண்டு நாள் மூன்று நாள் தங்கிவிடுகிறான். எதற்காக என்று தெரியுமா? வேறு ஏதாவது ஒரு நல்ல இடத்தில் அவன் அதிகப்படியாக சம்பளத்துக்கு வேலைக்கு அமர வேண்டுமென்று விரும்புகிறான். அதற்கு இங்கிருந்து சிபாரிசு போக வேண்டுமென்று அவன் விரும்புகிறான். இத்தகைய கீழான இயல்புடையவர்களுடைய முன்னிலையில் நான் பேச்சு மூச்சு அற்றவனாய் விடுகிறேன்.”

(தொடரும்…)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s