Sri Ramakrishn Jayanthi-2017-English/Tamil

(scroll down to read in Tamil)

The Truly Educated

(Part – II)

-Swami Chidbhavananda

(Special article for the remembrance of Sri Ramakrishna Paramahamsa’s Birth Day 2017.)

Among the disciples of the Paramahamsa, Narendra was a genius. Collage professors extolled his intellectual eminence. But the Paramahamsa did not value it much. He had his own way of evaluating Narendra. That lad was an embodiment of purity. No earthy attachment tainted him. His mind was ever soaring high into things supermundane. Neither the consciouseness of the body, nor the thought of keeping it trim ever crossed his mind. Nothing but merits of this kind drew the admiration of the Paramahamsa. And these graces in the youth were in no way the outcome of modern university education. If the modern education does anything at all it smothers excellences of this type-such as the finding of the Paramahamsa.

We can gauge from what follows what value the Paramahamsa attached to modern university educaiton. Mahendranath Gupta was one of those who became his ardent disciples. He is today wellknown to the world as ‘M’, the recorder of the Gospel of Sri Ramakrishna. This young man was an M.A., of the Calcutta University. In the language of the Paramahamsa he was one who had passed foru examinations. And he had become the headmaster of a high school. Erudite and intelligent that he was, it was but natural that he shone as a light of knowledge. It was also natural that like any other distinguished graduate Mahendranath Gupta was a bit self-conscious of his attainments. Things so happened that this full-fledged university man came by the Paramahamsa. At the first meeting disappointment was his reaction, when he came to know that this saint was one who had nothing to do with books and book-learning. Was it ever possible to become enlightened without book-learning?-was the doubt that crossed this savant’s mind. But the more he contacted the Paramahamsa, the more he was amazed at the wisdom that flowed from him.

“Is your wife good?” interrogated the sage in the course of his talk with Mahendra.

“She is good, but uneducated,” was the matter of fact reply that came from this prospective disciple.

“And do you claim to be educated?” was the unceremonious rejoinder from the Paramahamsa; it came as a rude shock to the headmaster; it was nothing short of a lash at the intellectual level.

The victim held his tongue and cogitated: “By education I mean the art of training and directing the intellect to the pursuit of various branches of knowledge; but what does this holy man mean by it? If he means by education the understanding of the spiritual potentiality in man and ardently applying oneself to the manifestation of it. I am also yet uneducated.” And the pedant became humble.

M Younger age

For the past one century and more universities of Macaulay’s pattern have been rising up all over this vast land. Men and women in thousands are being educated in them. While on the one hand their talents are getting trained, on the other they are losing their soul. They are becoming more and more self-centred. Individualism and ease and comfort are what they learn to be the goal in life. The notion that society is for the individual gets ingrained in them. And nowhere in the world have self-seekers made a nation. Even as a boy the Paramahamsa saw into the banefulness of the present system or education and boycotted it. He stood instead for purity of life, self-denial and devotion to God. For educated is he who subordinates the personal to the public weal, who practises self-control, who has a burning faith in the Divine. This attitude of the Paramahamsa is wholly in tune with the genius of ancient India. We as a nation have to test our educational equipment on the touchstone of the Paramahamsa.

Paramahamsa had to reprimand a disciple of his for what he did after receiving higher education. The young man chose to be appointed a clerk in an European firm. A few weeks after he took to this subordinate service, the Paramahsamsa remarked, “The brightness that marked your face is no longer there and I see in its stead a shadow of gloom. This is all the result of your having sold yourself away for a paltry remuneration. You say you have taken to it just in order to maintain your mother. And for this reason I reluctantly put up with the base act of yours. But if you had done it for your own livelihood I would have refused to have anything to do with you. Death to you is better than a life of servility”. The Paramahamsa was definitely against the educated ones surrendering their individuality into the serfdom of soul-killing service to others.

(to be continued…)



-சுவாமி சித்பவானந்தர்.

(குருதேவரின் ஜெயந்தியையொட்டிய சிறப்புப் பகிர்வு 2017.)

நரேந்திரரின் கல்வித் திறமையைப் பற்றி பரமஹம்சரின் கருத்து:

ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணருடைய சிஷ்யர்களுள் கல்லூரிப் படிப்பில் சிறப்பு மிக வாய்க்கப்பெற்றவன் நரேந்திரன்(சுவாமி விவேகானந்தர்). அவனுடைய படிப்புத் திறமையைப் பற்றிக் கல்லூரி ஆசிரியர்கள் பெரிதும் பாராட்டினர். ஆனால் பரமஹம்சரோ அதைப்பற்றிப் பராமுகமாக இருந்துவிட்டார். நரேந்திரன் தூய்மையே வடிவெடுத்தவன். அவனுக்கு உலகப்பற்றுச் சிறிதும் கிடையாது. அவனுடைய மனது உயர்ந்த பாரமார்த்திக விஷயத்தில் யாண்டும் உலவிக்கொண்டிருந்தது. உடலுணர்வோ அல்லது உடலைப் பராமரிப்பதைப் பற்றிய எண்ணமோ நரேந்திரனுக்குச் சிறிதேனும் உண்டாவதில்லை. அவனிடத்திருந்த அத்தகைய சீரிய மனநிலையையே பரமஹம்சர் பெரிதும் பாராட்டினார். அப்பண்புகளெல்லாம் அவனுக்குக் கல்லூரிப் படிப்பின் விளைவாக அமைந்தவைகளல்ல. அப்பண்புகளைக் கல்லூரிப் படிப்புப் பெரிதும் பாழ்படுத்திவிடுகிறது என்பதே பரமஹம்சரின் கருத்து ஆகும்.

கல்வி கற்றவருக்குக் கிடைத்த சவுக்கடி:

கல்லூரிப் படிப்பைப் பரமஹம்சர் எவ்விதம் மதிப்புப் போட்டார் என்பதை ஒரு சம்பவத்தினின்று நாம் அறிந்துகொள்ளலாம். அவரிடம் சிஷ்யராக வந்தவர்களுள் மகேந்திரநாத குப்தர் என்பவர் ஒருவர். ‘ம’ என்னும் புனர்பெயரில் இன்று அவர் உலகப் பிரச்சித்தி பெற்றவர். ஏனென்றால் அவர் குறித்து வைத்திருந்த பரமஹம்சரின் சம்பாஷணைகள் அரியதொரு நூலாகப் பல பாஷைகளில் மொழி பெயர்க்கப் பெற்று இன்று உலகெங்கும் பரவி வருகிறது. அத்தகைய மகேந்திரர் எம்.ஏ.(M.A.) பட்டம் பெற்றவர். பரமஹம்சரின் அளவையின்படி அவர் நான்கு பரீக்ஷைகளில் தேர்ந்தவர்! உயர்நிலைப்பள்ளி ஒன்றுக்கு அவர் தலைமையாசிரியராய் இருந்தார். பாண்டித்தியமும் நுண்ணறிவும் வாய்க்கப் பெற்றவர் அவர். பள்ளிக்கூடத்துக்கே அவர் ஒரு ஞானவிளக்காக இலங்கினார் என்றால் அது மிகையாகாது. வயதில் இன்னும் இளைஞர். தமது அறிவுத்திறனைப் பற்றி அவர் சிறிது பூரிப்பும் கொண்டிருந்தார். அதில் வியப்பொன்றும் இல்லை. ஏனென்றால் சர்வகலாசாலையில் பட்டம் பெற்றவர்களிடத்து அத்தகைய பான்மையைப் பெரிதும் காணலாம். அந்த மகேந்திரநாத குப்தர் பரமஹம்சரை வந்து சந்தித்தார். ஆனால் அவரிடத்தில் புஸ்தகம் ஒன்றுமில்லையென்று அறியவந்த மகேந்திரர் சிறிது ஏமாற்றமடைந்தார். புஸ்தகம் ஒன்றும் படியாது ஒரு மனிதன் நுண்ணறிவாளர் ஆகமுடியுமா என்பது அவருக்குண்டாயிருந்த ஐயம். ஆனால் பரமஹம்சரைப் பார்த்துப் பழக பழக மகேந்திரருக்கு வியப்பு மிக உண்டாயிற்று. நூலொன்றையும் ஓதாது ஞானத்தை முற்றிலும் உணர்ந்தவராக அவர் தென்பட்டார். பரமஹம்சருடைய உள்ளத்தினின்று ஊற்றெடுத்து வந்த நிறைமொழிகள் மகேந்திரரைத் திகைக்கச் செய்தன.

‘உன் மனைவி நல்லவளா?’ என்று பரமஹம்சர் பேச்சுக்கிடையில் மகேந்திரரிடம் கேள்வி ஒன்று கேட்டார்.

‘ஆம், நல்லவள். ஆனால் அக்ஞானி’ என்று அவர் விடைவிடுத்தார். அவளுக்கு எழுதப் படிக்கத் தெரியாது என்பது மகேந்திரர் சொன்னதனுடைய கருத்தாகும்.

‘ஓகோ! அப்படியானால் நீ ஞானியோ?’ என்று பரமஹம்சர் மறுத்துக் கேட்டார்.

அறிவுத்துறையில் சவுக்கடி உண்டவராக மகேந்திரர் உணர்ந்தார். பதில் ஒன்றும் பேச அவருக்கு முடியவில்லை. தமக்குள்ளேயே அவர் எண்ணலானார். ‘ஞானி என்னும் சொல்லுக்கு இவர் கொள்ளும் கருத்து வேறு. பள்ளிப்படிப்புப் படித்தவர்களை ஞானி என்று நான் கருதிவருகிறேன். கடவுளைப் பற்றி சுவானுபூதியில் அறிந்துகொண்டவனை ஞானி என்று இவர் கருதுகிறார். நான் அத்தகைய ஞானி இன்னும் ஆகவில்லை’-இப்படியெல்லாம் மனத்துக்குள்ளேயே அவர் எண்ணிக்கொண்டார். மகேந்திரர் இதுகாறும் கொண்டிருந்த கல்விச் செருக்கு இப்பொழுது தகர்த்தெரியப்பட்டது.

கடந்த நூற்றிருபது (150 என்று இக்காலத்தின்படி எடுத்துக்கொள்ளலாம்) வருஷங்களாகக் கணக்கற்ற கல்லூரிகள் நம் நாடெங்கும் நிறுவப் பெற்று பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் கல்வி பயின்று வருகின்றனர். அவர்களனைவரும் கல்விமான்களாகவே சமுதாயத்தில் கருதப்பட்டு வருகின்றனர். ஆனால் இத்தகைய கல்விமுறை உருவெடுத்த அதே ஆண்டில் பிறவியெடுத்த பரமஹம்சர் இக்கல்வியை அறவே புறக்கணித்துவிட்டார்.

‘கற்றதனாலாய பயனென்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழா ரெனின்’

என்னும் மறைமொழிக்குப் பரமஹம்சருடைய வாழ்வும் போதனையும் நல்ல விளக்கமாகின்றன. நூல்கள் பல கற்றவர்களை அவர் கல்விமான்களாக அங்கீகரிக்கவில்லை. யாரிடத்தில் ஒழுக்கமும், சுயநலத்தியாகமும், கடவுள் பக்தியும் இருந்தனவோ அவர்களையே கற்றறிந்த விவேகியர்களாகப் பரமஹம்சர் அங்கீகரித்தார். நவீன கல்வித் திட்டத்தில் ஏதோ கேடுகள் சில இருக்கின்றனவென்று ஆராய்ச்சிக்காரர்கள் பலர் ஒத்துக்கொள்கின்றனர். ஆனால் அக்கேடுகளுக்கு மூலகாரணம் யாது என்பதை அவர்கள் இன்னும் கண்டுபிடிக்கவில்லை. பாலகனாகப் பள்ளிக்கூடத்துக்குள் நுழைந்தபொழுதே கதாதரர் அதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார். அவர் கண்டறிந்த உண்மையை உலக மக்கள் பலர் இன்னும் காண இயலாதவர்களாக இருந்து வருகிறார்கள்.

அடிமை வேலை செய்தவனுக்குக் கிடைத்த வசை:

சிஷ்யர் ஒருவர் கல்லூரிப் பட்டம் பெற்றவர். பரமஹம்சரிடம் வந்துகொண்டிருப்பதற்கிடையில் அந்த இளைஞர் ஆங்கிலேயர்களுடைய வர்த்தக சாலை ஒன்றில் சம்பளத்திற்கு அமர்ந்துவிட்டார். அப்படி அவர் அமர்ந்த சில வாரங்களுக்குப் பிறகு பரமஹம்சர் பகர்வாராயினர்: “ஆ! உனது முகத்தில் முன்பு ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த தேஜஸ் இப்பொழுது மங்கிவிட்டது. இருள் சூழ்ந்ததாக உன்னுடைய முகம் தென்படுகிறது. இதெல்லாம் பிறர்க்கு உன்னை சம்பளத்திற்காக விற்றுவிட்டதின் விளைவு. உன் தாயாரின் சம்ரக்ஷணைக்காக இந்த அடிமைத் தொழிலை நீ ஏற்றிருப்பதைக் குறித்து நான் அரைமனதுடன் ஆமோதிக்கிறேன். அப்படியல்லாது உன்னுடைய வயிற்றுப் பிழைப்புக்காகவென்று இப்படி உன்னை விற்றிருந்தால் நான் உன்னைக் கண்ணெடுத்தும் பார்த்திருக்கமாட்டேன். அப்படி வாழ்வதைவிட நீ செத்து ஒழிந்துபோய்விடுவது நலமென்று கருதுகிறேன்”.



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s