Monthly Archives: March 2017

Sri Paramahamsarin Apta Mozi – 122

ஸ்ரீ பரமஹம்ஸரின் ஆப்த மொழி – 122

Apta mozi

[முந்தைய பகுதி – மொழி 121: https://swamichidbhavananda.wordpress.com/2017/03/16/sri-paramahamsarin-apta-mozi-121/ ]

பக்தனுக்கும் ஞானிக்கும் யோகிக்கும் உள்ள வித்தியாசம்

கேசவ சந்திரசேனருடன் நீராவிக் கப்பலில் போய்க்கொண்டிருந்தபொழுது மேலும் நடந்த சம்பாஷணை வருமாறு:

“பிரபஞ்சத்தைப் பார்த்து மெய்ப்பொருள் இது அல்ல இது அல்ல என்று ஞானி விசாரம் செய்வது போன்று பக்தன் செய்வதில்லை. கட்புலனாகும் அனைத்தையும் கடவுளின் சொரூபம் என்று பக்தன் ஏற்றுக் கொள்கிறான். பக்தனோ நனவு நிலையையும் மெய்யானதென்று ஏற்றுக் கொள்கிறான். உலகத்தை வெறும் பொய்த்தோற்றம் என்று ஞானி பகர்வது போன்று பக்தன் பகர்வதில்லை. இவ்வுலகமும் கடவுளின் சொரூபம். விளையாட்டுக்காக அவர் எடுத்துக் கொண்டுள்ள வடிவம் என்று பக்தன் உலகைப் பொருள்படுத்துகிறான். கடவுளுடைய சக்தியும் விபூதியும் இப்பிரபஞ்சமாகத் தோன்றிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பது பக்தனுடைய கொள்கை. வானத்தையும், நட்சத்திரங்களையும், சந்திரனையும், சூரியனையும், மலைகளையும், கடல்களையும், மக்களையும், விலங்குகளையும் கடவுள் சிருஷ்டித்துள்ளார். இவைகளின் மூலம் கடவுளின் மகிமையே வெளியாகின்றது. நமக்கு உள்ளும் புறமும் கடவுள் இருக்கிறார். பிரபஞ்சத்திலுள்ள இருபத்திநான்கு தத்துவங்களாக வடிவெடுத்து வந்திருப்பவரும் அதே கடவுள் என்பது பக்தியில் தீவிரமாகச் சென்றவர்களுடைய துணிபு. பக்தன் தானே கற்கண்டு ஆக விரும்புவதில்லை. கற்கண்டை அருந்த அவன் விரும்புகின்றான். அதாவது தன்னைக் கடவுள் சொரூபமாக உணர அவன் விரும்புவதில்லை. கடவுளோடு நல்லிணக்கம் கொள்ளும் அன்பனாக மட்டுமே அவன் தன்னை வைத்துக்கொள்கிறான்.

பக்தன் ஒருவன் எத்தகைய பாவனை கொள்கிறான் என்பது தெரியுமா? கடவுளைக் குறித்து அவன் “இறைவா, நீ தலைவன்; நான் உன் தொண்டன்” என்கின்றான். ‘நீ தாய்; நான் உன் குழந்தை’ என்பதும் அவனுடைய கோட்பாடு. ‘எனக்குத் தந்தை தாய் ஆகின்றவன் நீயே’ என்கின்றான் அவன். ‘நீ, நிறைபொருள்; நான் உன்னில் ஒரு சிறு அம்சமாக இருக்கிறேன்’ என்றும் இயம்புகிறான். ‘அஹம் பிரம்மாஸ்மி’ – நான் மெய்ப்பொருள் என்று இயம்ப அவன் விரும்புவதில்லை.

இனி, யோகியோ மெய்ப்பொருளைப் பரமாத்மனாக அனுபூதியில் உணர விரும்புகின்றான். ஜீவாத்மனும் பரமாத்மனும் சமாதியில் ஒன்றுபட வேண்டும் என்பது யோகியின் நோக்கம். மனதை விஷயாதிகளிலிருந்து அவன் விலக்கி எடுத்துப் பரமாத்ம சொரூபத்தில் நிலைநாட்ட விரும்புகிறான். ஆதலால் அவனுடைய ஆதம் சாதனத்தின் ஆரம்பதசையில் அவன் ஏகாந்தத்தை நாடிச் சென்றுவிடுகின்றான். ஆங்கு அல்லும் பகலும் பரமாத்ம சொரூபத்திலேயே தனது மனதை நிலைநாட்ட அவன் விரும்புகின்றான்.

இங்ஙனம் ஞானியும், பக்தனும், யோகியும் கடவுளைப் பற்றி வெவ்வேறு பாங்குகளில் பகர விரும்புகின்றார்கள் எனினும் அவர் ஒருவரே மெய்ப்பொருள். இவர்கள் அவரைப் பொருள்படுத்துவதில் வெவ்வேறு பாங்குடையவர்களாக இலங்குகின்றனர். பரப்பிரம்மமாக இருக்கின்ற அதே பொருள் பக்தனுக்குப் பகவானாகின்றார்; யோகிக்குப் பரமாத்மன் ஆகின்றார்.”

(தொடரும்….)

THE GARLAND OF PARAPARAM – 50

ஸ்ரீ தாயுமானவர் இயற்றிய

பராபரக்கண்ணி

photofunia-1475564811

கண்ணி 50:

சொல்லும் பொருளும் அற்றுச் சும்மா இருப்பதற்கே

அல்லும் பகலும் எனக்கு ஆசை பராபரமே.

விளக்கம்:

சொல்லைக்கொண்டு அமைந்தது மொழி. மொழியின் துணையால் மனிதன் கருத்தை ஏற்கவும் வழங்கவும் செய்கின்றான். மொழியே இல்லாது போய்விட்டால் ஒவ்வொரு மனிதனும் மற்றவர்களிடமிருந்து பிரித்து எடுக்கப்படுவான். உயிர் வாழ்க்கையில் பற்றுள்ள மனிதர்களுக்கு இந்நிலை பொருந்தாது. சிறைசாலையில் அடைக்கப்படுபவர்களுள் யாரோ சிலருக்கு ஏகாந்தவாச தண்டனை (Solitary confinement) கொடுக்கப்படுகிறது. அத்தகைய தண்டனையில் கொடுமை அதில் அவதிப்படுபவர்களுக்கே விளங்கும். ஆனால் ஆத்ம பரிபாகம் அடைகிறவர்களுக்கு அதற்கு நிகரான ஆனந்தம் இல்லை. ‘இனிது இனிது ஏகாந்தம் இனிது’ என்னும் கோட்பாடு மனபரிபாகம் அடைந்தவர்களுக்கே உரியதாகும். உள்ளத்தினுள்ளே இறைவனோடு இணைந்திருக்க அவர்கள் பெரிதும் அவாவுறுகின்றனர்.

சொல்லும் அச்சொல்லிற்கு உரிய பொருளும் இணைபிரியாதவைகள். பசித்திருக்கின்றவர்களிடத்துச் சோறு என்று சொன்னவுடன் அதற்கேற்ற சித்தவிருத்தி அவர்களிடம் உருவெடுக்கிறது. சித்த விருத்திகள் தடாகத்தில் அலை வீசுதற்கு நிகர். அலை அடித்துக்கொண்டிருக்கும் தடாகத்தின் அடிபாகம் காட்சிக்கு எட்டாது. விருத்தி மயமாய் இருக்கும் மனத்துக்கு ஆதாரமாய் இருக்கும் ஆத்ம சொரூபம் அனுபவத்திற்கு எட்டாது. பின்பு மனம் ஒடுங்கிய நிலையிலோ சொல் பொருளற்றதாகிறது. மனத்தை வென்றவர்களுக்கே இந்நிலை சாத்தியமாகிறது. மனமடங்கிய நிலையும் சும்மா இருப்பது என்னும் பாங்கும் ஒன்றேயாம். சாதாரண மனிதன் ஒருவனுக்குச் சொல் ஒரு பெரிய பந்தபாசமாகிறது. ஏனென்றால் அதைக் கேட்டும் பொழுதெல்லாம் அதற்கேற்ற விகாரத்தை மனம் எடுக்கிறது. சொல்லின் அதாவது மொழியின் வாயிலாகச் சாதாரண மனிதர்கள் கருத்தை ஏற்கும்பொழுதெல்லாம் இன்பத்தையோ துன்பத்தையோ மாறி மாறி அனுபவிக்கிறார்கள். போற்றுதல் இன்பத்தையும் தூற்றுதல் துன்பத்தையும் ஊட்டுகின்றன.

இரவும் பகலும் சொல்லை ஒதுக்கித் தள்ளுதலில் ஈடுபடுகிறவர்கள் மௌனம் சாதிக்கின்றனர். தாங்கள் பேசுவதுமில்லை; பிறர் பேசுவதை அவர்கள் பொருட்படுத்துவதுமில்லை. அத்தகைய சாதனத்தில் தீவிரமாக ஈடுபடுங்கால் சித்த விருத்தி தானாக ஒடுங்குகிறது. சொரூப தரிசனமும் தானாக வந்தமைகிறது. அத்தகைய பெருநிலை விரைவில் வந்து வாய்க்க வேண்டுமென்பதே இப்பிரார்த்தனையின் நோக்கமாகும்.

-ஸ்ரீமத் சுவாமி சித்பவானந்தர்.


The Garland of Paraaparam

by

Sri Tayumana Swami

சொல்லும் பொருளும் அற்றுச் சும்மா இருப்பதற்கே

அல்லும் பகலும் எனக்கு ஆசை பராபரமே.

sollum poruLum aRRuch chummA iruppathaRkE

allum pagalum enakku Asai parAparamE.

-கண்ணி 50

HYMN:

To sit in quiescence day and night,

Bereft of word and meaning,

Is my desire,

Oh Para Param!

-‘Kaviyogi’ Suddhananda Bharathi.

TRANSLATION:

Hey Paraaparam, day and night my hanker is to be devoid of speech and thought.

-Swami Chidbhavananda.