Tag Archives: ஸ்ரீ பரமஹம்ஸரின் ஆப்த மொழி

Sri Paramahamsarin Apta Mozi – 124

ஸ்ரீ பரமஹம்ஸரின் ஆப்த மொழி – 124

Apta mozi

[ முந்தைய பகுதி – மொழி 123: https://swamichidbhavananda.wordpress.com/2017/04/06/sri-paramahamsarin-apta-mozi-123/ ]

பிரம்மமும் சக்தியும்

“பிரம்மமும் மாயா சக்தியும் ஒன்றே. பெயரளவில் இவை இரண்டாகக் கருதப்படுகின்றன. இரண்டு என்று சொல்லப்படும் இவைகளுள் ஒன்றை அடையுமிடத்து மற்றதும் அடையப்பட்டது ஆகிறது. இதற்குச் சான்று ஒன்று எடுத்துக் கொள்வோம். எங்கு தீ இருக்கிறதோ ஆங்கு உஷ்ணமும் இருக்கிறது. தீக்கு அன்னியமாக உஷ்ணமில்லை. உஷ்ணத்தின் வசப்பட்டவன் தீயின் வசப்பட்டவனாகிறான். தீயின் வசப்பட்டவன் அதன் உஷ்ணத்தில் வசப்பட்டவன் ஆய்விடுகின்றான். தீ வேறு, உஷ்ணம் வேறு அல்ல. அதே பாங்கில் பிரம்மம் வேறு, சக்தி வேறு அல்ல. உஷ்ணத்துக்கு அன்னியமாகத் தீயை நினைக்க முடியாது. எது மனிதனைத் தகிக்கிறதோ அது ஏதேனும் ஒரு வடிவத்தில் தீ ஆக இருக்க வேண்டும். சூரியனும் சூரிய கிரணங்களும் ஒன்றேயாம். சூரியனுக்கு அன்னியமாகக் கிரணங்கள் இல்லை. கிரணங்களில்லாத சூரியனும் இல்லை. பால் எத்தகையது என்னும் கேள்வி எழுகிறது. அது வெண்மையானது என்கின்ற பதில் வருகிறது. பாலையும் அதன் வெண்மை நிறத்தையும் நாம் பித்துவைக்க முடியாது. பாலும் அதன் வெண்மை நிறமும் இணைபிரியாதவைகளாம். அதேவிதத்தில் பிரம்மமும் சக்தியும் இணைபிரியாதவைகள். பிரம்மம் என்று சொல்லுங்கால் அதன் மாயாசக்தி அதில் உட்பட்டிருக்கிறது. மாயாசக்தியைப் பற்றிப் பேசுங்கால் அது பரப்பிரம்மத்தையும் குறிக்கிறது.

இனி, பாரமார்த்திக நிலை என்றும் வியவகாரிக நிலை என்றும் பாகுபடுத்திப் பேசுகிறோம். இவ்விரண்டினுள் ஒன்றை ஆராய்ச்சிக்கு எடுத்துக்கொள்ளுங்கால் மற்றதும் மறைமுகமாகக் குறிக்கப்படுகிறது. தூக்கமும் விழிப்பும் ஒன்றோடொன்று சீர்தூக்கப்பட்டு விளங்குவது போன்று பாரமார்த்திகமும் வியவகாரிகமும் ஒன்றோடொன்று சீர்தூக்கப்படுவதால் நம் அறிவுக்கு எட்டுகிறது. இவ்வுலகத்தைப் பற்றிய அனுபவத்துக்கு வியவகாரிகம் என்று பெயர். இதற்கப்பாலுள்ள அதீத நிலைக்குப் பாரமார்த்திகம் என்று பெயர்.

மூலப்பிரகிருதி யாண்டும் பிரபஞ்ச வடிவெடுத்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது. அகிலாண்டங்களை உண்டு பண்ணுவதும், நிலைபெறச் செய்வதும், பின்பு அவை யாவையும் துடைத்துவிடுவதும் அவளுடைய அலகில்லா விளையாட்டு. இந்த மூலப்பிரகிருதியைக் காளி என்றும் சொல்லுகிறோம். வஸ்து ஒன்றே. அதை மூலப்பிரகிருதி என்றும், காளி என்றும், பிரம்மம் என்றும் வெவ்வேறு பெயரிட்டு அழைக்கின்றோம். சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரம் ஆகிற முத்தொழில்களைச் செய்யாத நிலையில் அதைப் பிரம்மம் என்கிறோம். முத்தொழில்களைச் செய்யுங்கால் அந்த வஸ்துவுக்குக் காளி என்றும் சக்தி என்றும் பெயர்கள் வருகின்றன. வஸ்து ஒன்றே; வடிவங்களையும் செயலையும் முன்னிட்டுப் பெயர்கள் பலவற்றை நாம் வழங்குகிறோம். பருகுதற்கு உரிய பொருள் ஒன்றே. அதை நீர் என்றும், ஜலம் என்றும், வெள்ளம் என்றும், பானி என்றும் பெயரிட்டு அழைக்கின்றோம். படித்துறைகள் பல இருக்கின்றன. அதனுள் வந்து உள்ளே இருக்கும் வஸ்துவை எடுக்கும் ஹிந்துக்கள் அதை ஜலம் என்கின்றனர். மற்றொரு படித்துறையில் அதை வந்து எடுக்கும் முஸ்லீம்கள் அதைப் பானி என்கின்றனர். வேறு ஒரு படித்துறையில் வந்து அதைப் பற்றுகின்ற ஆங்கிலேயர் அதை வாட்டர் என்கின்றனர். பெயர்கள் பல, பொருள் ஒன்று. கடவுளைப் பற்றிய கோட்பாடு இதுவே. வெவ்வேறு மதத்தினர் அவருக்கு வெவேறு பெயரிட்டு அழைக்கின்றனர். வேதாந்திகள் மெய்ப்பொருளைப் ‘பரப்பிரம்மம்’ என்கின்றனர். சாக்தர்கள் அதைத் ‘தாய்’ என்று அழைக்கின்றனர். சைவர்களுக்கிடையில் அப்பொருள் ‘சிவம்’ என்று பெயர் பெறுகிறது. வைஷ்ணவர்களுக்கு அது ‘விஷ்ணு’. முஸ்லீம்களுக்கு அப்பொருள் ‘அல்லா’ வாகிறது. கிறிஸ்தவர்கள் அதைப் ‘பரலோகத்தில் இருக்கும் பிதா’ என்கின்றனர்.

(தொடரும்…)

Advertisements

Sri Paramahamsarin Apta Mozi – 123

ஸ்ரீ பரமஹம்ஸரின் ஆப்த மொழி – 123

Apta mozi

[ முந்தைய பகுதி – மொழி 122: https://swamichidbhavananda.wordpress.com/2017/03/30/sri-paramahamsarin-apta-mozi-122/ ]

கவனமெல்லாம் அருள்விருந்தில்

தட்சிணேசுவரத்திலிருந்து புறப்பட்ட அந்த நீராவிக் கப்பல் கல்கத்தாவை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தது. அக்கப்பலில் சென்றவர்களுக்கு அதைப் பற்றிய ஞாபகம் ஒன்றுமில்லை. அவர்கள் பரமஹம்ஸருடைய திருமேனியைப் பார்த்தவண்ணமாய் இருந்தனர். அவர் திருவாய் மலர்ந்தருளிய மொழியமுதத்தினை அவர்கள் செவிகளின் மூலம் அருந்தியவண்ணமாய் இருந்தனர். தேவாலயங்களுடனும், பூந்தோட்டங்களுடனும் திகழ்ந்துள்ள தட்சிணேசுவர ஆலயம் வெகுதூரத்தில் பின்னணியில் நின்றுவிட்டது. நீராவிக் கப்பலில் மத்துப்போன்று சுழன்ற சக்கரம் கங்கை நதியைக் கடைந்து கொண்டிருந்தது. அதனால் மெல்லிய இறைச்சல் ஒன்று அதனிடத்திருந்து கிளம்பிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அதையெல்லாம் கவனிக்கக் கப்பலில் அமர்ந்திருப்பவர்களுக்கு அவகாசமில்லை. மந்திர வசப்பட்டவர்கள் போன்று அவர்கள் இந்த யோகேசுவரனைத் தரிசித்த வண்ணமாய் இருந்தனர். அவருடைய முகவிலாசத்தில் தெய்வீகப் புன்முறுவல் மிளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. அவருடைய வதனத்தில் பேரன்பு பொழிவதாயிற்று. ஆனந்தத்தின் அறிகுறியாக அவருடைய கண்கள் ஜ்வலித்துக் கொண்டிருந்தன. கடவுளை அடைதற்பொருட்டு ஏனைய யாவையும் துறந்துவிட்ட பெருந்தகையார் இவர். தெய்வத்தைத் தவிர வேறு எதையும் இவர் அறிந்திலர். ஞானமொழிகள் அவருடைய திருவாயினின்று ஓய்வின்றி ஊற்றெடுத்து வந்துகொண்டிருந்தன.

பரமஹம்ஸர் மேலும் பகர்வாராயினர்: “சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரம் ஆகிய முத்தொழில்கள் மட்டுமல்ல, தென்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்ற இப்பிரபஞ்சமே பரப்பிரம்மத்தினுடைய மாயாசக்தியின் விளையாட்டு என்று அத்வைத வேதாந்திகள் கூறுகின்றனர். முறையாக விசாரம் செய்து பார்த்தால், கனவு எங்ஙனம் முற்றிலும் பொருளற்றதாக இருக்கின்றதோ அதே பாங்கில், இப்பிரபஞ்சமும் பொருளற்றது என்பது வெளியாகும். கடவுள் ஒருவரே மெய்ப்பொருள்; ஏனைய யாவும் வெறும் தோற்றங்களாம். பிரபஞ்சத்தின் தோற்றத்துக்கு மூலகாரணமாய் இருக்கின்ற மாயா சக்தியே பொருளற்றதாய்ப் போய்விடுகிறது.”

“இப்பிரபஞ்சம் வெறும் பொய்த்தோற்றமென்று ஒரு ஆத்மசாதகன் ஆயுட்காலமெல்லாம் நித்திய, அநித்திய வஸ்து விசாரம் செய்துகொண்டு போகலாம். அதனால் அவனுக்கு நிரந்தரமான நன்மை ஏற்பட்டுவிடாது. சமாதிநிலை எய்திப் பிரம்ம சாக்ஷாத்காரம் அடைந்தவனுக்கே இப்பிரபஞ்சம் பொய்த் தோற்றமாகிறது. மற்றவன் பேச்சளவில் இதைப் பொய் என்று கொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றான். அப்படிச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதற்கிடையிலும் அவன் மாயா சக்தியில் வசப்பட்டவனேயாம். ஒரு சாதகன் ஆழ்ந்து தியானம் பண்ணிக் கொண்டிருக்கலாம். பிரம்ம நிஷ்டையில் அவன் முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கின்றபொழுதும் மாயா சக்தியின் ஆதிக்கத்தில்தான் அவன் அடங்கியிருக்கிறான்.”

(தொடரும்…)